Autor: Maleńka

Przyszedł do mego serca…   Znów rozmyślałam o tej szybie, która nas od siebie oddziela… zimna i matowa. A ja przywarta do niej.
„Ty ją zbijesz, Ukochany! Ja nie. Ty!”
„Ja Promyczku!”
I tak  trwałam przy Nim… a ON ze mną. We mnie.

Dziś przeczytałam wpis ks Tomka. http://delurski.pl/4781/spotkanie-z-bogiem/
Przeczytałam i… już wiem jak opisać to, czego często doświadczam. Wiem jak opisać?  Tak!  To najbliższa z możliwych bliskości. Najintymniejsza. To zjednoczenie, nie tyle ciał… ile dwóch miłości.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
I rozmyślałam o naszym zjednoczeniu, bliskości. O naszej Miłości.
Patrzył we mnie… słodko.
„Jesteś blisko… całujesz moje rany, ja Twoje. Całujesz moje serce…”
„A Ty MOJE, Promyczku”.
„Tak… nie wiem jak to możliwe, ale tak…”
„Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy!”
Patrzył we mnie zachwycony.
„Dziś w nocy też będziemy tak blisko, chcesz…? ” – zapytał jakby nieśmiało.
„Tak! Pragnę, Umiłowany!”
„JA i ty. Zjednoczeni w Miłości”.
„To jest Niebo!”

W czasie Mszy św przyszedł do mego serca. Nakarmił mnie Swoim Ciałem. Szeptał słowa Miłości. A ja do Niego…

W domu siedziałam u Jego Stóp i wpatrywałam się w Jego oczy…
Jego oczy… spojrzenie z krzyża. Zapatrzyłam się w nie… w Niego.
„Kiedy tak we Mnie patrzysz, Ja Ciebie uzdrawiam, Promyczku”.
„Wiem…”
„Patrz więc we Mnie często. I odwołuj się do Mego Miłosierdzia, zawsze Cię wysłucham, Perełko!”
„Będę!”
Patrzył we mnie przenikliwie.
„Przyjdę niebawem, Promyczku!”
Pochyliłam się nad Jego Obliczem i wyszeptałam MU prosto do ucha:
„Przyjdź Panie. Czekam i tęsknię!”

Wpatrywałam się  w Ukochanego.
„Umiłowany!”
„Perło Moja miła!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem uśmiechnięci. On patrzył we mnie bardzo czule…
„Kiedy tak we mnie patrzysz… i kiedy tak się do mnie zwracasz… Jestem szczęśliwa. Uszczęśliwiasz mnie! Ale wiem, że…”
Patrzył jeszcze czulej… tkliwie. Słodko…
Mówiłam dalej:
„Mówisz, że jestem niczym i to prawda. Nazywasz mnie 'Perłą’ i…”
Uśmiechał się.
„I to też prawda, Promyczku”.
Patrzyłam Mu w oczy… mówił mi do serca:
„Wobec Mojej Wszechmocy, wielkości jesteś niczym. Jednak jesteś Mi droga, bardzo droga. Stworzyłem Cię, ukochałem. Do końca. I jesteś Moją Perłą!”
Teraz ja się do Niego uśmiechałam.
„Nikt tak we mnie nie patrzył i nikt się do mnie nie zwracał. Tylko TY!
Patrzył we mnie… Miłość!

Przyszedł do mego serca. Dziękowałam Mu za moje duchowe dzieciątko, które dziś kończy czwarty miesiąc życia. Rozmyślałam o dzieciątku… 🙂
„Kochane maleństwo…”

Wpatrywałam się w Ukochanego. On patrzył we mnie… słodko.
„Umiłowany!”
„Perełko Moja!”
Patrzył i patrzył…
„Promyczku, pociągam Cię do Siebie bliżej i bliżej…”
„Tak!” – przerwałam Mu.
Jakby mnie nie słuchał tylko mówił dalej do mojego serca.
„Za Tobą pociągnę innych, tych, którzy czytają te słowa”.
„Na blogu?”
„Tak, Promyku. Pociągnę wielu do Siebie. Dzięki Moim słowom, które zapisujesz”.
„Już pociągasz, Ukochany!”
„Będę bardziej!”
Patrzyłam szczęśliwa! Ucałowałam Go i dziękowałam…
„Odpocznij Miła Moja. We Mnie odpocznij.
Odpoczywałam…
„Dziś piątek, cierpimy razem Promieniu!”
Tak.

Przyszedł do mnie i cieszył się ze mną. Trwaliśmy razem w radości.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłam sobie posiedzieć przy Tobie. Z Tobą”.
Patrzył we mnie czule.
„Cieszę się kiedy przychodzisz, Mój Promyczku”.
„Nie mogę nie przychodzić do Ciebie” – uśmiechnęłam się.
Patrzył we mnie a ja siedziałam u Jego Stóp…
I rozmyślałam.
„Przychodzę nędzna i grzeszna. I błagam Cię o litość. Bardzo często taka do Ciebie przychodzę. I korzę się  przed Tobą… A Ty mi nie pozwalasz długo się upokarzać. Od razu mnie podnosisz. Przytulasz. I wywyższasz! Czynisz równą Sobie!”
„Bo Cię kocham, Promyczku!”
„Jakie to proste… ” – uśmiechnęłam się do Niego – bo mnie kochasz!”
Patrzył i patrzył…
„Chcesz być Moja?”
„Jestem TWOJA!!”
„Chcesz BYĆ bardziej?”
„Chcę!!!”
„Oddaj  Mi swą wolę!”
„Jeśli jeszcze Ci jej nie oddałam, albo oddałam nie do końca, oddaję Ci ją Ukochany!”
Po  chwili szepnęłam, patrząc Mu w oczy:
„Oddaję Ci ją!”
Patrzył promienny.

Przyszedł do mego serca…

Wpatrywałam się… On we mnie. Ogarnęła mnie dojmująca tęsknota. Ogromna! Aż serce bolało… Patrzyłam i patrzyłam. Pomyślałam, jak kiedyś napisało moje Dziecko, że dzieli nas niewidzialna szyba. Zamglona. Szklana. On po jednej stronie szyby, ja po drugiej… Przywarta do niej…
„Panie, przytul mnie… Tęsknię… bardzo…”
Patrzył poważnie. Przenikliwie.
„Pragnę Cię, Perełko.Niedługo rozbiję tę szybę i porwę Cię do Siebie!”
„Porwij mnie, Ukochany!”
„Niedługo!”
Pomyślałam, że to nie wiadomo kiedy będzie, bo jeden dzień u Niego jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jest jak jeden dzień.
„Kiedy?” – myśl przemknęła jak błysk.
Ukochany patrzył bardzo czule, ale poważnie.
„Jesteś Powiernikiem  Mego Serca, Promyczku”.
Patrzyłam…
„To Twój ostatni adwent!”
Serce aż drgnęło ze szczęścia.
Patrzyłam promienna!
Zapatrzyłam się w Niego…
„Jesteś gotowa?”
„Jestem!”
„Bądź gotowa. Przyjdę niedługo!

Patrzyłam dalej…
„Mogę Cię prosić Ukochany, żebym mogła STAMTĄD opiekować się moimi Dziećmi? Pozwolisz mi?” – uśmiechałam się do Niego.
On… promieniał.
„Promyczku! Będziesz blisko swoich Dzieci. I będziesz się o nie troszczyć”.
Trwaliśmy razem w miłości…

Są takie sprawy, które tu, na forum publicznym nigdy nie napiszę. To sprawy bardzo osobiste, intymne, prywatne. O których wie tylko ON. O takiej sprawie z Ukochanym właśnie rozmawiałam, wpatrując się Niego.
Długo rozmawialiśmy.
Potem milczeliśmy… 🙂
Patrzył we mnie promienny.
„To już rok, Promyczku!”
„Tak, Ukochany!”
To dziś mija rok, odkąd się w Niego wpatruję!
„Nigdy nie zapomnę Twoich słów, jakie wtedy do mnie powiedziałeś… że jestem piękna w Twoich oczach. Musiałeś powtórzyć, bo za pierwszym razem nie uwierzyłam, że to Ty mówisz. Potem… zresztą wiesz!”
Uśmiechaliśmy się do siebie nawzajem.
„Tak wiele przez ten rok się we mnie zmieniło…”
„Jesteś teraz jeszcze piękniejsza” – przerwał mi nagle.
„Dziękuję! TYLKO dzięki Tobie! To TY mnie zmieniłeś!”
Patrzyliśmy w siebie w milczeniu…
„Chcesz, żebym był Twym Powiernikiem, Mój Promyczku?”
„Już Nim jesteś… –  szepnęłam przypominając sobie naszą niedawną rozmowę – ale skoro pytasz, tak. Chcę!”
„Ja także otworzę przed Tobą Serce, Perełko!”
Trwałam u Jego Stóp…

Przyszedł do mojego serca. Trwałam w dziękczynieniu. Potem zaczęłam układać bukiety Madonnie.
Kiedy skończyłam modlitwę, leżałam i rozmyślałam… 🙂
Przypomniała mi się pieśń: „Jezu, Tyś jest światłością mej duszy…”
Zaczęłam własnymi słowami układać z niej swoją modlitwę:
„Jezu, Tyś jest radością mej duszy!
Jezu, Tyś jest Pokojem mej duszy!
Jezu, Tyś jest Życiem mej duszy!
Jezu, Tyś jest szczęściem mej duszy!
Jezu, Tyś jest miłością mej duszy!
Jezu, Tyś jest Oblubieńcem mej duszy!
Jezu, Tyś jest Zbawicielem mej duszy!
Jezu, Tyś jest Ukochanym mej duszy!
Jezu, Tyś jest Panem mej duszy!”

Uśmiechałam się do  Ukochanego…

Dziś Święto MAMY. Całe przedpołudnie starałam się układać bukieciki dla Niej.
Potem, w Godzinie Łaski, modliłam się za moje duchowe Dzieci. Prosiłam czule… jak matka Matkę Za moje Dzieci…
„Mamusiu, proszę, szepnij słówko Swojemu Synkowi. On Cię na pewno wysłucha!”
„Szepnę, Córeczko”.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Promyczku, wysłucham Twojej modlitwy. Twoje Dzieci otrzymają wiele łask.  A na słabości Jednego (tu wymienił imię) zbuduję potężną twierdzę”.
Dziękowałam…

Dziś krótko, bo nie jestem w formie. Chora jestem, jakaś wirusówka mnie dopadła.
Ale dość o tym!

Słucham bardzo pięknych rekolekcji o. Adama Szustaka, „Plaster miodu”. I w  odcinku pt : „Pancerz” mówił on o przylgnięciu do  Boga. Tak silnym jak dwa pierścienie w pancerzu, tak zespolonym, że nic ich nie rozerwie. O. Adam mówił też o bliskości z Bogiem. Żeby chwycić Boga za Jego duży Palec u nogi. Nie będę opisywać o co chodzi, posłuchajcie sami Plaster miodu.

W noc po wysłuchaniu tego odcinka, kiedy Ukochany przyszedł do mojego serca, bardzo zapragnęłam uchwycić się Jego dużego Palca u nogi.
Nieśmiało poprosiłam Go o to… spytałam czy mogę.
Zamiast odpowiedzi, zobaczyłam… Stopę… I duży Palec…
Chwyciłam Go… i tak trwałam. Trwaliśmy…

Dziś wpatrywałam się w Ukochanego…
„Jezu… niestety dziś przyjść do Ciebie nie mogę… Ale TY przyjdź do mnie!”
Patrzył promienny.
„Oto przychodzę do Ciebie, Promyczku!”
Dziękowałam i uwielbiałam Go.
Potem… znów zobaczyłam Jego Stopę. I znów chwyciłam Go za duży Palec… I tak trwałam u Jego Stóp. Jednocześnie patrząc MU w oczy.
Jak to możliwe? Nie wiem. Dla Niego wszystko jest możliwe.

Nad ranem przyszedł do mojego serca. Odpoczywał w nim a ja układałam bukiety Madonnie.

Patrzył we mnie bardzo czule… a ja wpatrywałam się w Niego. I tak trwaliśmy dłuższą chwilę. W Miłości i uśmiechu.
„Bardzo tańczysz Mój Promyczku?” – bardziej stwierdził niż spytał.
„Bardzo. Mogę powiedzieć, że bardzo”.
Patrzył we mnie dalej…
„Widzisz ten pusty krzyż?” – miał na myśli ciężki, stalowy krzyż stojący na komodzie. Spojrzałam na niego a Ukochany mówił dalej:
„Wisimy na nim oboje. Ty i Ja. Jestem tam z Tobą”.
Patrzyłam na ten krzyż…
„Musi Ci na nim być zimno… Umiłowany…”
„Nie jest”.
Spojrzenie  stało się poważne.
„Ogrzewasz Mnie swoją Miłością”.
Byłam poruszona.
„A Ty mnie Swoją!” – wyszeptałam.