Autor: Maleńka

Obudziłam się w nocy z pieśnią na ustach:
„Jezu, Tyś jest światłością mej duszy.
Niech ciemność ma nie przemawia do mnie już.
Jezu, Tyś jest światłośćią mej duszy.
Daj mi moc przyjąć dziś miłośc Twą.“
Chyba znów byłam w Niebie. Nie wiem… 🙂
W każdym razie zaprosiłam Ukochanego do serca. I wciąż GO wielbiłam  tą pieśnią. Potem zasnęłam.
Obudziłam się znów. Jeszcze było ciemno. Zaczęłam układać bukiety MAMIE… Nagle zobaczyłam…. w jasnym świetle dwie Dłonie, trzymające wiele skarbów, biżuterii, drogich kamieni…
„To łaski, owoce Twojego cierpienia. Rób z nimi co chcesz”.
Rozdałam wszystko moim duchowym Dzieciom.
Dłonie zostały puste, miały Rany. Jednak nie zniknęły jak kilka razy wcześniej. Jakby na coś czekały… otwarte, zranione Dłonie…
Położyłam na Nich… swoje ręce. Były jakieś inne, jakby nie moje. Były zdrowe i piękne, nie zniekształcone przez  chorobę. Jednocześnie wiedziałam, że to moje ręce… Zranione Dłonie delikatnie chwyciły moje ręce.
„Jestem cały Twój, Perełko Moja!” – usłyszałam  w głębi serca.
„Jestem cała Twoja, Umiłowany!” – powiedziałam drżącym głosem. Byłam pewna, że dzieje się Coś niezwykłego.
Zobaczyłam kielich.
„Wypij Go na znak naszego Przymierza” – mówił dalej  Głos w moim sercu.
„A nasz ślub?”- zapytałam.
„Teraz zawieram z Tobą Oblubienico Przymierze Krzyża. To Krew i Woda. Wypij”- Głos był czuły i pełen Miłości.
Wypiłam bez wahania. Ukochany mówił dalej:
” Będziesz miała udział w Moim cierpieniu, Perełko. Będą z Ciebie drwić, szydzić jak ze Mnie szydzili. Będziesz wiele cierpieć dla Mnie, lecz Ja Cię podtrzymam i będę przy Tobie”.
„Tak Panie, jeśli trzeba cierpieć dla Ciebie, będę!”
„Perełko Moja kochana!”
Wtedy zobaczyłam Koronę, którą już kiedyś widziałam. Była cudna! Cała w świetle. Wysadzana drogimi kamieniami, których nazw nie potrafię wymienić. Cała lśniła! A wśród tych drogich kamieni tkwiła jedna mała Perła. Byłam nią ja…
Naraz ta cudna korona zamieniła się… w koronę cierniową. Głos mówił:
„Będziesz miała udział w Moim cierpieniu. Odtąd, kiedy będę w Tobie odpoczywał, Ty będziesz ją nosić”.
„Tak. Panie!”
Zobaczyłam postać Jezusa Miłosiernego. Pobłogosławił mi i znikł.
Leżałam poruszona…

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył uśmiechając się do mnie czule.
„Nie odmówiłaś Mi, Promyczku!”
„Nie odmówiłam, niczego Ci nie odmówię. Wiedziałeś o tym, Panie. Prawda?”
„Mogłaś odmówić, masz wolną wolę”.
„Niczego Ci nie odmówię, Umiłowany! A moja wola do Ciebie należy!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo…
„Dziś zawarłem z Tobą Przymierze Krzyża,  Mój Promyczku!”

Tańczyłam bardzo!
Umiłowany mój w nocy przyszedł do mego serca. Uwielbiałam Go, chwaliłam.
„Dziś wisisz ze MNĄ na krzyżu, Promyczku”.
„Dobrze, Panie Jezu”.
Wisieliśmy więc razem… na krzyżu.
„Krzyż nasz wznosi się wysoko, ponad ziemią. Wiszę na nim Ja i Ciebie  przytulam do Serca. Nie lękaj się Moja Perło, jestem blisko. Bardzo blisko”.
Rzeczywiście był blisko… we mnie, przy  mnie…
„Zupełnie jak z obrazu mojego Dziecka” – pomyślałam.
„Tak, Ono widziało tylko obraz a Ty wisisz ze Mną naprawdę”.
„Tak… Ukochany…”
I tak trwaliśmy ze sobą na krzyżu bardzo długo.
On był przy mnie, tulił, całował moje rany… Był.
„Jesteś jak niemowlę w Mych objęciach, Promieniu. Tulę Cię i pieszczę jak Matka”.
I wciąż całował moje rany… A one… tańczyły dla NIEGO!
Nie wiem jak To się działo, ale widziałam jak tańczą!
Byłam najszczęśliwszą osobą na świecie!

Patrzył we mnie… w Jego oczach odbijała się MIŁOŚĆ…
„Wisimy wciąż…razem, Moja Perełko!”
Dziękowałam Mu.
„Ukochany… dlaczego ja? Taka słaba, grzeszna i nędzna… Dlaczego akurat mnie wybrałeś do TAKICH wielkich rzeczy?”
Uśmiechał się słodko…
„Spodobało Mi się Twoje serce, czyste i pokorne. Poza tym to Ty Promyczku wzięłaś Mnie do niewoli!”
„Ja?? Ciebie? …do niewoli???” – byłam zdumiona…
„Do niewoli miłości!”
Patrzyłam zamurowana!
„Zniewoliła Mnie Twoja pokora i miłość. Ale to słodka niewola!”
Ucałowałam Go…!
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo… zjednoczeni na krzyżu.

Potem znów zdarzyła się katastrofa… Nie będę opisywać co to takiego ta „katastrofa”. Kto wie, ten wie. Kto nie wie, niech mu wystarczy jak napiszę, że to m mój krzyż. Ciężki, brudny i nieestetyczny.
Potem… znów się w Niego patrzyłam. Wspominałam sobie ten mój krzyż.
„Kocham Cię taką. Jesteś bardzo do MNIE podobna!”
Chcę dźwigać mój krzyż.

Nie wiem w ogóle jak zacząć tę notkę, ani jak ją napisać… Ukochany obiecał, że mi pomoże. Więc zaczynamy…

W nocy przyszedł do mojego serca. I znów otulił Sobą. Szeptałam Mu o mojej miłości… o tym, że Go kocham. Tańczyłam bardzo A On przytulał mnie bardziej i bardziej.
Naraz olśniła mnie pewna myśl. „Ja kocham Go dla Niego Samego, nic od Niego nie chcę, o nic dla siebie nie proszę. Tylko Go kocham, a im bardziej Go kocham, tym więcej od Niego otrzymuję! Łaski o jakich nawet nie śniłam!”
” Odkryłaś sekret Mego Serca, kochany Promyczku”.
„Ty go przede mną odkryłeś!”
„To prawda, im bardziej ktoś kocha Mnie bezinteresownie, dla Mnie samego, obdarowuję go wieloma łaskami”.
Milczeliśmy dłuższą chwilę…
„Poznaj jeszcze jeden Mój sekret.
I zaczęły pojawiać się twarze, imiona moich duchowych Dzieci. I słowa: „Posłałem Cię do Nich, aby objawić Im Siebie”. Potem inne Dzieci i słowa: „Posłałem Cię, aby objawić Im Moją Miłość”. Potem jeszcze inne Dzieci i słowa: „Posłałem Cię, aby objawić Im Moje Miłosierdzie”.
Leżałam oniemiała… mnie, takie małe nic, Bóg do kogoś posyła… żeby się objawić?? Niepojęte!!!
Potem stało się coś, co… o czym trudno mi pisać… Dlaczego? Nie tylko dlatego, że trudno to ubrać w słowa. Ale łatwo to, czego doświadczyłam  zniszczyć, pobrudzić… A to było takie czyste, jasne, i niewinne…
Takiej JEGO bliskości jeszcze nigdy nie doświadczyłam… takiej miłości i czułości… On całował moje rany a ja Jego… To niesamowicie intymne. Więc na tym zakończę.

Patrzyłam w Niego zawstydzona… łzy miałam w oczach. On też patrzył we mnie poruszony.
„Dziękuję Ci, Ukochany…”
„I Ja Ci dziękuję, Moja Perełko!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo… zjednoczeni  w Miłości…
„Już nic nie będzie takie jak do tej pory, prawda, Umiłowany?”
„Prawda. Ale to dlatego,  że Mi pozwalasz”.
Patrzył we mnie…
„Wiesz  Panie, próbowałam się doszukać w tym co mnie dziś spotkało jakiegoś zła, brudu. Ale nie znalazłam”.
„Bo to czysta Miłość, Promyczku” – uśmiechnął się do mnie.

I znów słów brakuje… ale spróbuję 🙂

W nocy przyszedł do mego serca. Tańczyłam, bolało bardziej niż zwykle. A ON przyszedł.. I zanurzył mnie w Sobie. Otulił Sobą, Ukrył w Sobie. W Miłości…
I tak trwaliśmy wtuleni w siebie. W Niebie, czy na krzyżu…? Dla mnie to to samo. W Nim, w Miłości! Krzyż z Nim to Niebo…

Wpatrywałam  się w Umiłowanego…
„W nocy było cudnie!!” – szepnęłam zachwycona.
Patrzył we mnie  tkliwie…
„Może tak być ciągle, chcesz?”
„Tak!!!”
„Kocham Cię, Promyczku i chcę, żeby Ci było we Mnie jak najlepiej”.
„I jest…”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem w milczeniu… w przytuleniu…
Patrzył mi w oczy, Jasno i promiennie.
„Co w nich widzisz? Co widzisz w moich oczach, Ukochany?” – spytałam cicho.
„Co widzę? Widzę tęsknotę, miłość…”
Uśmiechnęłam się  do Niego…
„I uśmiech!” – dodał.

W nocy przyszedł do mego serca… Zauważyłam, kiedy tylko zaczynam Go prosić, żeby do niego przyszedł, On mówi, że już w nim jest. Zaczynam otwierać usta a On już jest. Jakby wystarczył Mu mój gest, moje pragnienie przyjęcia Go… Nie trzeba słów…

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Jesteś dzielną niewiastą, Moja Perełko’
„Dziękuję!”- powiedziałam radośnie. On jednak był poważny. Patrzył we mnie czule i tkliwie. Patrzył tym Swoim spojrzeniem z krzyża, które nie sposób opisać…
„Jesteś bardzo dzielna” – powtórzył.
Po chwili dodał:
„Pomilcz ze Mną”.
Milczeliśmy więc… Zapatrzyłam się w To JEGO spojrzenie, w oczy.
Uświadomiłam sobie, że On patrzy w moje… Oko w oko…
„Spotkały się dwa spojrzenia, dwa cierpienia, dwie miłości, dwa krzyże” – mówił mi do serca.
„Tak! Spotkały się. I żyć bez siebie nie mogą!”
Patrzył a ja rozmyślałam… Tak… dwa spojrzenia, dwie miłości, dwa krzyże… spotkały się i stały jakby jednym…
Jaki On był piękny!
„Mam najpiękniejszego i najlepszego Oblubieńca we Wszechświecie!!!”
Patrzył we mnie tak, że słów brakuje. Tylko Miłość!

Trwałam z NIM prawie całą noc… na krzyżu. A ON  ze mną, blisko. Bardzo blisko. We mnie. Ja w Nim.
Ciało cierpiało bardzo. Jednak Moje serce i dusza były silniejsze od bólu – tańczyły. Tańczyły dla Ukochanego! Dla Umiłowanego mojego! Całe moje wnętrze, serce i dusza pełne były JEGO Światła! I pełne  energii.
Umiłowany był przy mnie… To niezwykłe doświadczenie, Zdawało mi się, że słyszałam Jego oddech, bicie Serca. Że gładziłam Go po poranionej skroni… całowałam… rany.  Nie miałam sił się modlić, leżałam tylko…
„Teraz modlisz się najpiękniej, Promyczku”.

Patrzył we mnie poważnie.
„Czuwałaś ze Mną całą noc, Promyczku”.
„Prawie całą… nad ranem trochę drzemałam, budziłam się co chwila…”
„Całą!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem… z miłością.
„I sprawiłaś Mi ulgę w cierpieniu, okazałaś miłość i czułość „.
„Ja??”
Zobaczyłam jak gładzę Go po skroni, całuję…
Patrzył we mnie w milczeniu.
„Jesteś Moim Żywym krzyżem, Perełko Moja kochana!”

Często trudno mi pisać te notki. Są osobiste, intymne. Przychodzą myśli, ze nie powinnam tego umieszczać na blogu. Pojawiają się też inne myśli. Że swoim pisaniem wzbudzam litość. A nie chcę. Ale jak moje Dzieci reagują na notki w ten sposób, to wątpliwości znikają, a ja jestem zdziwiona i szczęśliwa. Jedno z moich Dzieci wczoraj napisało: „Cenny jest w oczach Pana taniec Jego wyznawców. Dzieje się to, o czym Pan Jezus Ci powiedział.  Podoba Mu się Twój taniec.”

P.S Jutro wyjeżdżam. Wracam w poniedziałek. Pozdrawiam wszystkich czytelników 🙂

W nocy przyszedł do mego serca. Uwielbiałam Go a potem… 🙂 zasnęłam.

Wpatrywałam  się w Ukochanego. Patrzył we mnie promienny.
„Przyszłam sobie posiedzieć przy Tobie” – uśmiechnęłam się do Niego.
„Zawsze bardzo się raduję  kiedy do Mnie przychodzisz, Promyczku”.
„Uwielbiam do Ciebie przychodzić!”
Trwaliśmy dłuższą chwilę w milczeniu…  i uśmiechu.
„Jesteś szczęśliwa, Perełko?” – zapytał nagle.
„Bardzo!”
” Dlaczego?”
„Wiesz… myślałam o tym ostatnio… Gdyby nie Ty, byłabym bardzo  nieszczęśliwa. Gdybym Ciebie nie znała,  lub nie wierzyła. Myślałabym, że wszystko jest do niczego. Choroba, upokorzenie… załamałabym się. Ale JESTEŚ T Y! I Twoja MIŁOŚĆ!  I to wszystko zmienia. Ty zmieniasz. Czynisz mnie szczęśliwą. Ty jesteś moim SZCZĘŚCIEM!”
Patrzył bardzo czule, tkliwie. A ja mówiłam dalej:
„I wybraleś mnie grzeszną i nędzną na Swoje narzędzie! Prowadzę innych do Ciebie. Do mojego Szczęścia! Prowadzić innych do Szczęścia to wielkie szczęście!!”
Patrzył poruszony…
„Jakaś Ty śliczna! Jakaś piękna, Moja Perełko!!”
„Tylko dzięki Tobie, Ukochany!!!” – roześmiałam się serdecznie.
Patrzyliśmy dalej w siebie nawzajem.
„Tańczysz bardzo” – spoważniał nagle.
„Tak…”
” Będziesz dziś wisieć ze Mną na krzyżu”.
„Dobrze, Panie”.

I rzeczywiście, niedługo potem choroba dała bardzo o sobie znać… Upokorzenie.
I wisiałam na krzyżu z Umiłowanym moim. Nadal wiszę. Ofiarowuję za moje duchowe dzieciątko, które właśnie dziś kończy trzeci miesiąc życia.

A tę notkę napisałam dzięki mojemu Szczęściu. Ukochanemu mojemu. Tylko dzięki NIEMU!

W nocy przyszedł do mojego serca. Cała obolała, tańczyłam. A On ze mną. Trzymał mnie w Swych silnych i zarazem delikatnych ramionach.
Zły usiłował mi wmówić, że to wszystko kłamstwo.
„Nie ma twojego tańca, Jego spojrzenia, waszych rozmów. To kłamstwo, mój promyczku!”
Wyśmiałam go. I uciekł.
Potem zaczęłam układać bukiety Mamie. Z trudem, nie miałam sił. Jednak… układałam.
Usłyszałam głos Mamy:
„Jak On tęskni! Jak Mój Syn za Tobą tęskni, Promyczku!”
„Ja za Nim też, Mamusiu!”
„Wasza miłość nigdy się nie skończy!”
Leżałam uśmiechnięta… 🙂 szczęśliwa.

Patrzyłam w Ukochanego. Zmęczona całonocnym tańcem, cierpieniem.
„Jak mogę Ci usłużyć, Umiłowany?”
„Bądź ze Mną, służysz Mi, Perełko”.
Przemknęło mi przez głowę jak  mogę Mu służyć taka zmęczona i obolała…
„Uśmiechnij się do Mnie, Promyczku!”
Choć nie było mi do śmiechu, powiedziałam, śmiejąc się właśnie:
„Dla Ciebie zawsze!”
I uśmiechnęłam się do Niego. On do mnie też.
„Usłużyłaś Mi teraz. Uśmiechem!”
Trwaliśmy w uśmiechu…

Patrzyłam obraz „Ukrzyżowanie” Grunewalda, który  wisi u mnie na ścianie.
Jest on bardzo dramatyczny. Wyobraziłam sobie jednak Jezusa z Jego Miłosiernym spojrzeniem. Uśmiechał się.
„Ty wisisz ze Mną, Promyku. Służ innym uśmiechem”.
„Służę i będę służyć, Ukochany!”

Przyszedł w nocy do mego serca. I odpoczywał. Delikatnie, ostrożnie zdjęłam Mu z głowy koronę cierniową…
„Panie, nie boli Cię kiedy ją zdejmuję? – spytałam – Może nie powinnam… nie chcę Ci sprawiać dodatkowego cierpienia…”
„Sprawiasz Mi ulgę, Promyczku”.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Tęskniłam coraz bardziej…
On patrzył przenikliwie, poważnie i czule.
„Pragnę Cię, Oblubienico Moja!”
„I ja Ciebie…”
„Mógłbym Cię już zabrać. Jednak jeszcze Cię tu potrzebuję. Zgodziłaś się, wybrałaś”.
” Wybrałam i ten wybór podtrzymuję! Na Twoją Chwałę!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, cierpiąc z tęsknoty… Dojmujące doświadczenie…
„Wiesz, Panie? – chciałam Go pocieszyć – Im teraz większa tęsknota, tym potem większa radość spotkania!”
Mówiłam to też, żeby pocieszyć siebie…
Patrzył czule.
„Pomilcz ze Mną, Perełko”,
Milczeliśmy ze sobą, długo…
Kiedy tak w Niego patrzyłam, tęsknota… serce aż bolało…
„Tym  większa radość spotkania, Promyczku”.
„Tak… – uśmiechnęłam się i patrzylam dalej…
On też patrzył we mnie.
„Nawet nie wiesz jakie skarby, dary przygotowałem dla…”
„Ty jesteś moim SKARBEM, DAREM dla mnie! CIEBIE pragnę!”
Patrzył we mnie z wielką miłością…

Na Mszy św.:
„Witaj, Mój dzielny Promyczku!”
„Witaj Ukochany!”

Po przyjęciu Komunii Św kiedy trwałam  w dziękczynieniu i uwielbieniu, mówiłam Mu o swojej miłości do Niego:
„I Ja kocham Cię, Promyku! Kiedy do Ciebie, uświęcam Cię i oczyszczam. Czynię Cię Moją Świątynią”.
Dziękowałam…

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Moja dzielna Perełka..!”
„Mój Umiłowany!”
Jakby mnie nie słuchał i mówił dalej. Jakby do Siebie.
„Dzielna, mężna i wytrwała”.
Patrzyłam w Niego w milczeniu.
„O Tobie mówię, Promyczku. Bardzo tańczysz, prawda?”
„Tak”.
„Właśnie. A ciągle widzę uśmiech na Twej twarzy i w sercu. To wymaga dużej wytrwałości, odwagi i męstwa”.
„Tańczę dla Ciebie, bo Cię kocham. A poza tym Ty mi pomagasz. Bez Ciebie  bym nie potrafiła…”
Zamyśliłam się…
„Nie! – zaprzeczyłam – Nie dlatego, że Cię kocham. Dlatego, że TY mnie kochasz. Twoja Miłość… Twoja Miłość jest pierwsza!”
Patrzył we mnie  czule.
„Będziesz wiele cierpieć dla Mnie”.
„Chcę! I tańczyć dla Ciebie!”

Długo zastanawiałam się jaki dać tytuł tej notce. Ale skoro ON tak mówi…