Autor: Maleńka

W nocy przyszedł do mego serca i zanurzył mnie w sobie. W Miłości…

„Umiłowany!”
„Najdroższa!”
Patrzył we mnie promiennie.
„Znów przyszłam… do Twoich Stóp…”
„Kiedy do Mnie przychodzisz i korzysz się przede Mną, Ja otwieram Serce dla Ciebie, Promyku”.
Dziękowałam…
„Korzę się, bo jestem grzesznikiem… i sługą Twoją. A Ty mnie podnosisz i… wywyższasz. Sprawiasz, że mogę spojrzeć Ci prosto w oczy”.
Uśmiechał się do mnie czule.
„Promyczku, tak, jesteś grzeszna, ale przede wszystkim jesteś Moim ukochanym dzieckiem. Córką i Oblubienicą Moją!”
Patrzyłam w Ukochanego z uwielbieniem. On patrzył we mnie rozpromieniony.
„Odpocznij we Mnie Promyczku, bo zmęczona jesteś”.
„Tak, tańczę!:
„Odpocznij przy Sercu Moim”.
Odpoczywałam…

W nocy Ukochany przyszedł do mojego serca. Mówił, że bardzo się raduje kiedy Go zapraszam.
„Odpocznij we mnie, Umiłowany…”
Odpoczywał. A ja układałam bukieciki Mamie i modliłam się za dusze w czyśćcu cierpiące.

Wpatrywałam się w Oblubieńca…
„Najdroższy!”
„Miła Moja!”
„Przyszłam sobie posiedzieć przy Tobie. Posiedzieć u Twoich Stóp”.
Patrzył we mnie promiennie i bardzo czule, tkliwie..
Przyszedł mi na myśl fragment dzisiejszego czytania gdzie św. Paweł mówi, że jesteśmy „domownikami Boga”.
„Tak, Promyczku, kiedy Mnie przyjmujesz do serca, do życia, stajesz się Moim domownikiem. Żyjesz we Mnie!”
„W Tobie mi najlepiej. W Tobie czuję się u siebie”.
Patrzył z tak wielką miłością… zaczęły mi z oczu płynąć łzy. Ciurkiem.
„To ze szczęścia, Ukochany…”
Wytarłam je i patrzyłam w Niego. A On we mnie.
„Co napisałaś dziś swojemu Dziecku, Promyczku?”
„Że się o mnie troszczysz, jak nikt inny!”
Spojrzał we mnie przenikliwie.
„Ty też się o Mnie troszczysz, Moniko!”
„Ja??”
„Tak!”
I… zobaczyłam obrazy… siebie jak delikatnie zdejmuję koronę cierniową z głowy Ukochanego, jak tańczę dla Niego, jak w Niego patrzę… jak latam… jak się uśmiecham…
„Pragnę, żeby Ci było we mnie jak najlepiej…”
„We Mnie też Ci będzie jak najlepiej, Moja Perełko!”
Otworzyłam Biblię i przeczytałam:
Iz 49,1-5

Wyspy, posłuchajcie Mnie!
Ludy najdalsze, uważajcie!
Powołał Mnie Pan już z łona mej matki,
od jej wnętrzności wspomniał moje imię.
2 Ostrym mieczem uczynił me usta,
w cieniu swej ręki Mnie ukrył.
Uczynił ze mnie strzałę zaostrzoną,
utaił mnie w swoim kołczanie.
I rzekł mi: «Tyś Sługą moim,
w tobie się rozsławię».
Ja zaś mówiłem: Próżno się trudziłem,
na darmo i na nic zużyłem me siły.
Lecz moje prawo jest u Pana
i moja nagroda u Boga mego.
Wsławiłem się w oczach Pana,
Bóg mój stał się moją siłą.
A teraz przemówił Pan,
który mnie ukształtował od urodzenia
na swego Sługę,
bym nawrócił do Niego Jakuba
i zgromadził Mu Izraela.

Jakby Ukochany chciał potwierdzić swoje słowa…
Wieczorem, kiedy leżałam już w łóżku usłyszałam rozmowę telefoniczną. Mama rozmawiała ze znajomą. A, że mama mówiła głośno, chcąc nie chcąc słyszałam. Znajoma pytała co u nas słychać, pytała też o mnie. Jak tam ja się mam 🙂
I mama mówi:
– Monika? Ty wiesz,  że ona zawsze uśmiechnięta? Wciąż! Tak. Tak. Czy jest lepiej czy gorzej, ona zawsze się uśmiecha!

Leżałam i uśmiechałam się do siebie..
„Szczęśliwa jestem to i się uśmiecham- pomyślałam – wiosna w sercu to i na twarzy”.

W nocy nie mogłam spać.Ukochany przyszedł do mego serca i odpoczywał w nim. A ja tańczyłam…
Nagle usłyszałam:
„Jesteś moja. Moja. Należysz do mnie, promyczku!”
Głos Umiłowanego był inny…
„Należę do Ukochanego” – powiedziałam.
„Taak, należysz do mnie”.
„Należę do Jezusa!- powiedziałam stanowczo.
Głos umilkł i nastała cisza…
Po chwili usłyszałam w sercu głos Ukochanego:
„Nie dałaś się zwieść, Promyczku!”

Patrzył we mnie promienny. Ja też się uśmiechałam. Do Niego.
„Rozpoznajesz Mój Głos, Kochana!”
„Tak…”
„A jaki on jest?”
„Twój Głos? – zamyśliłam się – Ciepły, jasny, cichy i… słodki”.
Wpatrywałam się w Umiłowanego… patrzył czule…
„I zawsze pytający, proszący. Nie rozkazujący”.
„Znasz Mnie, Promyczku. Poznajesz coraz bardziej”.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo…
„Ufam Tobie, Jezu!” – wyrwało mi się prosto z serca.
„I Ja Tobie ufam, Mój Promyku!”

Po przyjęciu Komunii św:
„Jesteś Promyczku Świątynią Boga! Jesteś Moją Świątynią!”
Wielbiłam Ukochanego…

„Tak, Umiłowana. Jesteś Moją Świątynią!” – kontynuował kiedy wpatrywałam się w Niego.
Patrzyłam zachwycona… On mówił dalej:
„Kiedy do Ciebie przychodzę do Twego serca, kiedy MNIE przyjmujesz, Ja bardzo się raduję. Czynię je bielsze niż śnieg. Oczyszczam, uzdrawiam. I odpoczywam w nim”.
„Ukochany!!!” – wyszeptałam uszczęśliwiona.
Patrzył we mnie… cierpiący. Wiedziałam dlaczego cierpi. Bo pragnie odpoczywać w sercach wszystkich ludzi. A bardzo wielu Go nie chce…
„Cierpię z Tobą, Umiłowany…”
„Bardzo Mi pomagasz, Perełko. Cierpisz, a Twoi bliscy widzą uśmiech na Twojej twarzy”.
„Ciepię na Twoją chwałę, więc się cieszę”.
Patrzył we mnie… czule.
Zaczęłam Go uwielbiać.
„Mój Królu, mój Oblubieńcu! Najmilszy, Najdroższy! Skarbie Mój! Mój… Lwie!” – uśmiechnęłam się.
On też. Też się do mnie uśmiechnął…
„Mój mały Gołąbku!”

Znów patrzyłam w Te oczy. W to spojrzenie z krzyża… bez śladu cierpienia, bólu. Pełne Miłości. Czułości. I nieopisanej Tęsknoty… Spojrzenie, które nie osądza, nie oskarża, nie potępia. Ale podnosi, uzdrawia. Wywyższa.
„Nie wiem co Ty ze mną robisz, Umiłowany! Ale dobrze mi z tym. Dobrze mi z TOBĄ!”
„Kocham Cię, Mój Promyczku. Kocham Cię!”
Dziękowałam… A On się tylko uśmiechał.
„Nikomu Cię nie oddam. Tyś Moja!” – powiedział z żarem, ogniem – pragnę Cię!”
„Twoja!”
Patrzył we mnie z wielką Miłością.
Otworzyłam Biblię i przeczytałam:

13 Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio!
Góry, wybuchnijcie radosnym okrzykiem!
Albowiem Pan pocieszył swój lud,
zlitował się nad jego biednymi.
14 Mówił Syjon: „Pan mnie opuścił,
Pan o mnie zapomniał7”.
15 Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu,
ta, która kocha syna swego łona?
A nawet, gdyby ona zapomniała,
Ja nie zapomnę o tobie8.
16 Oto wyryłem cię na obu dłoniach,
twe mury są ustawicznie przede Mną.
17 Spieszą twoi budowniczowie,
a którzy burzyli cię i pustoszyli,
odchodzą precz od ciebie.
18 Podnieś oczy wokoło i popatrz:
Wszyscy się zebrali, przyszli do ciebie.
Na moje życie! – wyrocznia Pana.
Tak, w tych wszystkich ustroisz się jakby w klejnoty
i jak oblubienica opaszesz się nimi.
19 Bo twe miejscowości zniszczone i wyludnione
i kraj twój, pełen zniszczenia,
teraz zbyt ciasne będą dla twoich mieszkańców,
a twoi niszczyciele odejdą daleko.
20 Znowu szeptać ci będą na ucho
synowie, których byłaś pozbawiona:
„Zbyt ciasna jest dla mnie ta przestrzeń,
dajże mi miejsce, bym się mógł rozłożyć”.
21 Wtedy powiesz w swym sercu:
„Któż mi zrodził tych oto?
Byłam bezdzietna, niepłodna,
<wygnana, w niewolę uprowadzona>,
więc kto ich wychował?
Oto pozostałam sama,
więc skąd się ci wzięli?”»

To o mnie… Całkowicie. ON wie najlepiej!

Przyszedł nad ranem do mego serca. Do swojej komnaty. Odpoczywał w niej.

„Promyczku!”
„Umiłowany!”
Patrzył we mnie… czule. Bardzo czule.
„Zabieram Cię do Nieba, kochana!”
Siedziałam i patrzyłam w Niego… patrzyłam i patrzyłam.
I tak mogłabym skończyć notkę.
Byłam w Niebie… z Ukochanym moim. Zanurzył mnie w sobie, zatopił… w Miłości. Jego spojrzenie przenikało mnie na wskroś, do głębi. Jego spojrzenie, spojrzenie z krzyża. Sama Miłość… Trwałam w Niej.
„Umiłowałem Cię odwieczną Miłością!” – usłyszałam w głębi serca – Twoja pokora obezwładnia Mnie, zniewala!”
Znowu brakuje mi słów. Jak opisać nieopisywalne… Ogarnąć nieogarnione…?
Słowa zamykają, nazywają. TEGO natomiast nie można zamknąć ani nazwać. TO trzeba doświadczyć.
Tylko ON i ja. .Niebo.
Trwałam w Nim bardzo długo…
Otworzyłam Biblię i przeczytałam:
Iz 43,1-7
Ale teraz tak mówi Pan,
Stworzyciel twój, Jakubie,
i Twórca twój, o Izraelu:
«Nie lękaj się, bo cię wykupiłem,
wezwałem cię po imieniu; tyś moim!
Gdy pójdziesz przez wody, Ja będę z tobą,
i gdy przez rzeki, nie zatopią ciebie.
Gdy pójdziesz przez ogień, nie spalisz się,
i nie strawi cię płomień.
Albowiem Ja jestem Pan, twój Bóg,
Święty Izraela, twój Zbawca.
Daję Egipt jako twój okup,
Kusz i Sabę w zamian za ciebie.
Ponieważ drogi jesteś w moich oczach,
nabrałeś wartości i Ja cię miłuję,
przeto daję ludzi za ciebie
i narody za życie twoje.
Nie lękaj się, bo jestem z tobą.
Przywiodę ze Wschodu twe plemię
i z Zachodu cię pozbieram.
Północy powiem: „Oddaj!”
i Południowi: „Nie zatrzymuj!”
Przywiedź moich synów z daleka
i córki moje z krańców ziemi.
Wszystkich, którzy noszą me imię
i których stworzyłem dla mojej chwały,
ukształtowałem ich i moim są dziełem.“

Nikt nigdy tak do mnie nie mówił… Motylku, Promyczku, Perełko… Nikt nigdy w ten sposób we mnie nie patrzył. Nikt AŻ tak bardzo mnie nie kochał. TYLKO ON! Mój Oblubieniec!
Jego mała Perełka. Drogocenna w Jego oczach.
Teraz niesie mnie na rękach i tuli do Serca.

Patrzyłam w Niego przygnieciona moim krzyżem, cierpieniem. Zmęczona i bez sił.  Zniechęcona, przygnębiona…
Siedziałam i patrzyłam..
„Perło Moja!”
„Ukochany…”
Patrzył z wielkim współczuciem.
„Cierpię z Tobą”.
„Wiem, Ukochany”.
„Nawet nie wiesz, jak bardzo Mi pomagasz, Promyczku!”
„A mnie nachodzą myśli,  że jestem do niczego, że…”
„To zły! – przerwał mi gwałtownie – To zły! Dręczy Cię, bo bardzo mu przeszkadzasz!”
Patrzyłam smutno, obolała.
„Nie wierzysz Mi?”
Wtedy coś we mnie drgnęło.
„Wierzę, wierzę Ci Jezu!” – uśmiechnęłam się do Niego.
„Wreszcie Twój piękny uśmiech Perełko!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem z uśmiechem…
„Poznaj moc Mojej Miłości, Promyku!”
Nadal patrzył bardzo czule. A we mnie… przygnębienie i zniechęcenie zaczęło znikać… A w moim wnętrzu… pojawiła się ogromna siła, pokój i radość! I choć cierpienie przygniatało mnie jak dotychczas. Wewnątrz dał mi takiego 'powera” 🙂 . że mogę dalej dźwigać mój krzyż. Mocą JEGO Miłości!

Prawie całą noc nie mogłam spać. Cierpiałam, a ON był ze mną. Niewiele rozmawialiśmy, nie miałam sił. Po prostu trwałam z Nim. A On ze mną. Wyobrażałam sobie, że siedzi na łóżku, obok mnie i gładzi mnie po głowie. Ukochany mój… Najdroższy…

„Kiedy jestem z TOBĄ, kiedy się modlę czuję się jak w Niebie…”
„Jesteś Promyczku. Zabieram Cię tam”.
Patrzył we mnie promiennie.
„Chciałabym być już z Tobą w Niebie, ale jednocześnie bardziej pragnę Twojej chwały. Jeśli swoim życiem mogę przyczynić się choć troszkę do jej zwiększenia, jestem bardzo szczęśliwa!”
„Wczoraj znów pomogłaś swojemu Dziecku”.
„Ty pomogłeś!”
„Ja poprzez Ciebie, Oblubienico Moja!”
Patrzyłam w Niego i patrzyłam.
„Gdyby nie Twoja ufność i otwartość, Ja sam niewiele bym zdziałał”.
Znów czułam się jak w Niebie…
Potem otworzyłam Biblię na przypadkowej stronie i przeczytałam:
Psalm 149
Alleluja.
Śpiewajcie pieśń nową Panu;
chwała Jego [niech zabrzmi] w zgromadzeniu świętych.
2 Niech Izrael się cieszy swym Stwórcą,
niech synowie Syjonu radują się swym Królem.
3 Niech chwalą Jego imię wśród tańców,
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
4 Bo Pan w ludzie swoim ma upodobanie
i zdobi pokornych zwycięstwem.
5 Niech się weselą święci wśród chwały,
niech się cieszą na swoich sofach!
6 Niech chwała Boża będzie w ich ustach,
a miecze obosieczne w ich ręku:
7 aby dokonać pomsty wśród pogan
i karania pośród narodów;
8 aby ich królów zakuć w kajdany,
a dostojników w żelazne łańcuchy;
9 by wypełnić na nich pisany wyrok:
to jest chwałą wszystkich Jego świętych.
Alleluja.

Dziś w skrócie, bo tańczę bardzo.

W nocy przyszedł do mojego serca. I zanurzył mnie w Sobie. W Miłości. Tak bardzo… że słów brak, aby opisać to, czego doświadczyłam. Nie wiem… w pewnej chwili już myślałam, że umarłam i jestem w NIEBIE. Byłam w innym świecie. Rozmawiałam z Aniołami i z Mamą. O czym, o Kim? O Umiłowanym moim.
Może powiecie, że to sen? Nie. Cały czas układałam bukieciki Mamie i Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Nie spałam. I doświadczyłam CZEGOŚ tak cudownego, że trudno to ubrać w słowa… Miłość i Miłosierdzie Ukochanego!

„Tęsknię za Tobą, Umiłowany! Chciałabym już do Ciebie!”
Patrzył we mnie z ogromną czułością…
„Ja też za Tobą tęsknię, kochany Mój Promyczku!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo. Tęsknota paliła mi serce…
„Mogę Cię zabrać do siebie w tej chwili, ale mogę sprawić, że przez Twoje życie jeszcze zwiększy się Moja chwała. Wybieraj. Czego pragniesz?”
„Chcę żyć na Twoją chwałę!” – powiedziałam bez zastanowienia.
„Będziesz żyć! A Twoja nagroda w niebie będzie wielka!”

„Witaj Ukochany!”
„Witaj Miła Moja!”
Patrzył we mnie promiennie i czule. Uśmiechał się delikatnie. Właściwie to powitanie nie było potrzebne. Był ze mną. Byliśmy razem. Jesteśmy. Wciąż. W nocy przyszedł do mego serca i od tamtej pory się nie rozstajemy.
„Ja trwam w Tobie a Ty we Mnie, Promyczku”.
„Tak… I pragnę żyć na Twoją chwałę””
”Żyjesz! Promyczku, żyjesz! w nocy znów oddałaś Mi siebie. Jesteś Moja i żyjesz na Moją chwałę! Żyjesz dla MNIE!”
„Dzięki Tobie!”
Po chwili dodałam, uśmiechając się do Niego:
„I bukiet dzięki Tobie namalowałam. Jesienny, ale ciepły i jasny”.
„Jak Ty” – usłyszałam.
„Jak ja… a wiesz, że wcale nie czuję się jesienną. Ale wiosenną! – roześmiałam się w głos – Im starsza, tym bardziej wiosenna. Mam wiosnę w sercu. Też dzięki Tobie!”