Autor: Maleńka

Zasnęłam nadzwyczaj szybko i spałam prawie całą noc 🙂 . Od rana mam poczucie, że KTOŚ się mną opiekuje. Jestem o tym przekonana.  Opiekuje, radzi… „Spokojnie, Promyczku, cierpliwości”, Choć z reguły jestem cierpliwa, to czasem zdarza mi się powiedzieć słowo za dużo. I potem tego żałuję. Dziś jest inaczej.

Patrzył we mnie. A ja w Niego… Patrzyliśmy w siebie nawzajem. Z wielką miłością. I właściwie mogłabym tak skończyć. Nie rozmawialiśmy o niczym konkretnym. Po prostu On był cały dla mnie a ja dla Niego. Jak na tym obrazku, u góry…
Jak z KIMŚ najbliższym, bez którego nie można żyć. Jego brak powoduje śmierć.  Tak jest teraz między nami. Między Jezusem i mną. To mój najdroższy, najukochańszy Oblubieniec. To mój Skarb, w którym ukryłam swe serce. To mój Tlen, moje Życie. Moje Szczęście. Moja Miłość.

W nocy przyszedł do mego serca… był zmęczony i chciał odpocząć w nim.
„Odpocznij, Ukochany, proszę…”
Zdjęłam Mu koronę cierniową z obolałej głowy. Ostrożnie, delikatnie… i odpoczywał.
Ja zaczęłam układać bukiety Mamie. W trakcie usłyszałam w głębi serca znajomy już głos kobiety:
„Córeczko, od tej pory będę przychodzić wieczorami i całować Cię na dobranoc”.
Uśmiechnęłam się do Niej:
„Dziękuję Mamusiu”.
Dalej układałam bukiety – odmawiałam Różaniec. Naraz… z moim wnętrzem /i ciałem/ stało się coś dziwnego. KTOŚ je, mnie PRZYTULIŁ! Tak! Nie potrafię tego doświadczenia opisać inaczej. To było przytulenie. Nigdy czegoś podobnego nie doświadczyłam… Przytulenie  MATKI. Byłam otulona Miłością. Słyszałam w okół siebie jakieś głosy, wrzaski, ale nie  miały one do mnie dostępu. Wrzeszczały coś o Szkaplerzu. Żebym im go oddała, bo im przeszkadza. Tymczasem Szkaplerz leżał na stole, nie poświęcony jeszcze nawet. A już im przeszkadzal.
Nie odzywałam się trwałam w tym przytuleniu Mamy… Bezpieczna i szczęśliwa bardzo.
„Promyczku Mojego Syna, Jego mała Perełko. Od dziś wszystko się zmieni, Zobaczysz”.
Zaczęłyśmy rozmawiać. O czym? Nie  potrafię powiedzieć. Ja wciąż odmawiałam Różaniec a rozmawiałyśmy sercem. Sercami. Rozmowa serc…

Wpatrywałam się w Jego Oblicze, pogodne i jasne…
„Ukochany!”
„Najmilsza! Tańczysz!”
„Tak! Dla Ciebie!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem promienni…
„Moja Mama dziś otoczyła Cię szczególną Opieką”.
Dziękowałam….
Pomyślałam o moich słabościach, grzechach…
„Ona Cię wszystkiego nauczy”.
Patrzył we mnie czulej niż kiedykolwiek.
„Chcę, żebyś coś wiedziała. Ty wiesz, że jesteś słaba i nędzna i często nie lubisz tego w sobie”.
„Delikatnie powiedziane” – pomyślałam uśmiechając się do Niego.
On mówił dalej:
„To czego w sobie nie akceptujesz, dla Mnie jest cenne, bardzo cenne. Chlub się z własnej słabości, bo ona prowadzi do MNIE”.
„Będę!”

„Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali”.

Opisać nieopisywalne… Spróbuję, ufam, że Ukochany mi pomoże. Będą to tylko słowa, skróty myślowe… Zrozumiałe tylko dla Niego.
Przyszedł do mego serca, właściwie kiedy dziś prosiłam, żeby przyszedł, usłyszałam, że jest w moim sercu zawsze, że MU w nim jest dobrze…
Wypełnił mnie wielką Miłością. Leżałam więc zanurzona w NIM i układałam bukiety Mamie.
I rozmyślałam o Niej. O tym, że od jakiegoś czasu zmienia się we mnie Jej wizerunek. Jest mi coraz bliższą, czułą, która wie co to ból, cierpienie.
Kiedyś nosiłam w sobie fałszywy obraz Maryi. Zdawała mi się być odległa, wielka, „można i wyniosła”. Królowa i Pani. Podświadomie wiedziałam, że tak nie jest, ale jakoś… nie potrafiłam tego obrazu w sobie zmienić. Tymczasem obraz Maryi zaczął powoli zmieniać się „sam” 🙂 I dziś kiedy się do Niej modliłam miałam przed sobą najczulszą Mamusię. I… chciałam do Takiej Mamy być podobną.

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Znów… patrzył we mnie zachwycony, oczarowany. Czym?? Mną! Patrzył we mnie jak w obrazek! Jakby widział ósmy cud świata! Nie czułam się speszona, ani onieśmielona, kiedyś   bym była…
„Teraz nie dziwię się św. Mateuszowi, że gdy tak w niego spojrzałeś to wstał i za Tobą! Też bym poszła!”
Patrzył promienny…
„Ciebie też wyprowadzam z Twojej komory celnej, Promyczku!”
Powiedział to tak łagodnie i czule, że otworzyłam się przed Nim jeszcze bardziej. Pojawiły się łzy… wylewałam przed Ukochanym duszę… Nie będę tego opisywać, bo to zbyt intymne. Zresztą nie potrafię. Brak słów.

Wyjeżdżam na kilka dni, jak wrócę, będę kontynuować pisanie bloga.

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Znów patrzył we mnie zachwycony, zauroczony… Na Mszy przyszedł do mego serca. .Teraz patrzył zachwycony.
„Ośmielasz mnie gdy tak we mnie patrzysz. Wiem, że kochasz mnie taką, grzeszną i słabą. I wiem, że patrzysz tak na każdego”.
Uśmiechałam się  do NIEGO a ON do mnie.
„Oblubienico Moja!”
„Ukochany!”
Patrzył i patrzył…
„Chcę być podobna do Twojej Mamy… cicha, uniżona, pokorna, łagodna….”
„Ona Cię nauczy, Promyczku. Niewiele Ci brakuje”.
„Ja myślę, że dużo…
Patrzył we mnie pogodnie.
„Uwierz Mi, proszę. Niewiele”.
Patrzyłam w Niego i nie potrafiłam MU nie wierzyć…
„Wierzę Ci”.
Ucałowałam Go.
„Wierzę Ci”.
Patrzył we mnie z ogromną miłością…

„Przyjdź do mojego serca, Jezu. Tęsknię!”
„Oto jestem, promyczku!”
Uwielbiałam Go…
Potem zaczęłam rozmyślać. Wysłuchał mnie. Wiedziałam, że mnie wysłucha, ale nie sądziłam, że tak konkretnie, realnie, a przede wszystkim, że tak szybko.
Ukochany prosił, żebym wyjawiła o co Go prosiłam. Robię więc to.
Prosiłam, żeby pozwolił mi doświadczyć bliskości Maryi, Jej miłości, czułości, przytulenia… 15 września oddałam się Jej w opiekę.  Potem okazało się, że to dzień Matki Bożej Bolesnej. Jej się oddałam. Jezus dał mi Ją za Matkę. A teraz otrzymam od Niej Szkaplerz. Od Matki Bolesnej. Duchowy Syn przyśle mi go z Jej sanktuarium w Oborach.
To właśnie ta wysłuchana prośba. Matka Bolesna mnie przytuli…
Jak to się wszystko pięknie układa. Należę duchowo do zakonu Sióstr Karmelitanek Misjonarek, Weronika od Najświętszego Oblicza- to moje imię. A  teraz Szkaplerz karmelitański…

Patrzył we mnie zauroczony… zachwycony. A ja w NIEGO. I tak trwaliśmy we wzajemnym zauroczeniu i zachwycie. Długo… co się działo w moim sercu, trudno opisać…
„Poznasz macierzyńską miłość Mojej Mamy. Jej czułość. Okryje Cię swoją Szatą, Promyczku”.
Dziękowałam. I pomyślałam o Matce Bolesnej…
„Ona wie co to cierpienie, ból serca, odrzucenie.Dlatego JEJ Ciebie oddałem, Weroniko”.

Środek nocy.  Prosiłam Umiłowanego, żeby przyszedł do mego serca.
„Jestem w nim, Promyczku”.
Cieszyłam się…
„Żebyś wiedziała, że Mi w nim dobrze, patrz!”
Zobaczylam przepiękną monstrancję, złotą, ozdobioną cudnie. Piękna była. Znajdowała się w niej Hostia. Naraz Hostia sama „wyszła” z monstrancji i weszła we mnie, przeniknęła w moje wnętrze…
„Zamiast złota i drogich kamieni wolę Twoje małe serce, ufne i pokorne”.
Uwielbiałam Go…
Po jakimś czasie zasnęłam, kiedy znów się obudziłam, świtało.
„Oddaj mi swoje serce, promyku a zobaczysz!” – usłyszałam. Głos był podobny do Głosu Ukochanego, ale jednocześnie… coś mnie w nim niepokoiło.
„Daj mi swoje serce!”
Pomyślałam, że sprawdzę.
„Jeśli jesteś Jezus, pokaż swoje rany!”
„Nie mam ran!  Chcę twego serca!”
„Idź precz, w Imię Jezusa, mojego Ukochanego!”
Głos umilkł od  razu, niepokój znikł. Zaczęłam układać bukiety MAMIE.

Od rana miałam dobry humor (moje Dziecko może potwierdzić, jeśli chce 🙂 ), choć fizycznie czułam się niezbyt dobrze.

Patrzyłam w Ukochanego i uśmiechałam się do Niego. A ON do mnie.
„Jak dobrze Mi w Twoim sercu, kochana!”
„Jest Twoje, należy do Ciebie!”
Uśmiechał się czule…
„Cierpisz Promyku, a uśmiech nie schodzi Ci z twarzy”.
„Dzięki Tobie, Ukochany! Tańczę dla Ciebie, to wielka radość!
Patrzył we mnie promienny.
„Odpocznij teraz…”
Odpoczywałam.

Patrzył we mnie… czule…
„Będziesz wysłuchana, Moniko!”
„Wiem!” – odpowiedziałam z bezczelną ufnością.
Uśmiechał się do mnie a ja do NIEGO.
„Po raz pierwszy od bardzo dawna prosisz o coś dla siebie. I to nie o coś błahego jakby się mogło wydawać. O coś najważniejszego. Dlatego wysłucham Cię”.
„Chcę tego doświadczyć i dzielić z innymi…”
„Wiem, Promyku”.
Mój duchowy Syn jedzie na pielgrzymkę do Medjugorie i poprosiłam, żeby zawiózł moją intencję Maryi, poprosił JĄ o coś w moim imieniu.
„Zawiozę 🙂 możesz być spokojna Moniko kochana 🙂 błogosławię Cię!” – odpisał.
To bardzo szczególna prośba, osobista. Dlatego tu nie napiszę jaka. ON wie, i MARYJA. Wystarczy.
To też bardzo szczególne duchowe Dziecko.Pokorny Wojownik Maryi- tak mogę Je określić. Kiedy do mnie, zwraca się „Kochana Moniko”. I ciągle błogosławi! Żaden ksiądz mnie tak często nie błogosławił co On. Może dlatego poprosiłam Go, żeby zawiózł tę intencję…
Zaczął mi pomagać nie znając mnie. ani ja Go nie znałam. Po prostu  słuchałam w internecie Jego rekolekcji… Było w nich coś… nie potrafię opisać. Coś, KTOŚ! Mój Ukochany. Tak! Mój Ukochany! I Maryja! Dzięki mojemu Dziecku zaczęłam odkrywać Ją na nowo.
I stąd ta intencja…
Tak rozmyślałam wpatrując się w Umiłowanego…
„Doświadczysz tego, czego pragniesz, Promyczku. Będziesz w objęciach  Mojego Motylka” – uśmiechał się czule.

Nabożeństwo, które prowadzi mój duchowy Syn, a które mi bardzo pomogło:

Nad ranem Ukochany przyszedł do mojego serca…

Siedziałam na podwórku, pod parasolem, otwarta Biblia leżała na stole. A ja wpatrywałam się w Umiłowanego mego serca… Patrzył we mnie… miłością samą.
Patrzył i patrzył… i patrzył… I łagodnie się uśmiechał. Tym spojrzeniem i uśmiechem dotykał moich najgłębszych pragnień.
„Teraz wiesz, kochany Promyczku, dlaczego jestem dla Ciebie taki czuły i dlaczego oddałem Cię Mojej Mamie?”
„Wiem. Teraz wiem… Czytasz w moim sercu…”
„Otworzyłaś je przede Mną. Wiem o Tobie wszystko!”
Ucałowałam Go serdecznie…!
Patrzył dalej i mówił wprost do serca:
„U Mojej  Matki doświadczysz tego, czego tak  bardzo pragniesz i potrzebujesz”.
Dziękowałam…
Naraz  motyl przyfrunął i usiadł na stole, blisko. Naprzeciw mnie. Roześmiałam się w głos! Z radości! Piękny był, kolorowy bardzo, Co prawda nie był biały, ale od razu przywołał mi na myśl wczorajszy obraz.
Siedział naprzeciw mnie dość długo. W końcu odleciał.
Patrzyłam dalej w Ukochanego. Prosiłam za moim Dzieckiem, Córeczką, które dziś bardzo potrzebowało Jego pomocy. Prosiłam, żeby z Nią  był.
„Jestem z Nią” – uśmiechał się tajemniczo. A JEGO oczy zdawały się mówić:
„Dla  Ciebie wszystko, Mój Promyczku!”

Po odmówionych modlitwach, leżałam i uśmiechałam się do Ukochanego, który odpoczywał w moim sercu.
Naszła mnie myśl, żeby oddać siebie Maryi.
„Mamusiu, oddaję Ci siebie. Moje serce i umysł, duszę i ciało. Oddaję moje myśli i pragnienia. Najskrytsze tęsknoty, marzenia. Moje cierpienie, ból. Mój grzech Ci oddaję! Przyjmij mnie, proszę!”
Usłyszałam cichy, czuły głos kobiety:
„Córeczko! Tak czekałam, aż Mnie o to poprosisz! Tak czekałam! Promyczku Mojego  Syna i Mój Promyczku!”
Uśmiechałam się do Niej.
„Jak ONA wygląda..? – pomyślałam, nadal się uśmiechając.
I od razu… znalazłam się na wielkiej łące. Zboże, błękitne niebo i ogromne słońce. Nagle… zobaczyłam małego motyla. Małego, białego… jego skrzydełka były prawie przeźroczyste. Był bardzo kruchy i delikatny… nie potrafię opisać tego co czułam. Zrobiło mi się miękko w sercu… Tak, miękko! Najtkliwsze uczucia do tego Motylka rodziły się w moim sercu. Wiedziałam, że to ONA! Maryja! Oddałabym życie, żeby Jej nie skrzywdzić, nie zranić…
Motyl szybował po niebie. Był CUDNY!!! Szybował, wirował, krążył, co chwilę znikał w słońcu. Jego skrzydełka odbijały światło słoneczne. Był, jak pisałam, bardzo mały, kruchy i delikatny a jednocześnie silny… Wirował, wirował, aż znikł w słońcu.

Potem dowiedziałam się, że dziś święto Matki Bożej Bolesnej…

Patrzył we mnie z wielką Miłością.
„Promyczku, dziś oddaję Cię Mej Matce za Córkę. A Tobie Ją daję jako Matkę”.
Znalazłam się pod krzyżem. Obok mnie była Maryja.
A ON mówił:
„Oddaję Cię najlepszej, najczulszej Matce. Oddaję tej, która wie co to cierpienie, ból, krzyż. Która wie co to szczęście, radość, miłość. Oddaję w JEJ ręce, w jej Serce. Ona tuliła Mnie do swego Serca. Teraz będzie tulić Ciebie, Promyczku”.
Dziękowałam…

Wiadomość od Dziecka. Ból, żal, gniew, złość. Wszystko to kłębiło się we mnie. Rozdzierało mi serce…. Nie wiedziałam przeciw komu to obrócić, ani co myśleć.
Nagle wszystkie te uczucia ustąpiły, znikły. Zaczęła się rozmowa. Z NIM.
„Będą cieszyć się z narodzin dzieciątka. Obiecałem Ci, Promyku. Jednak jeszcze nie teraz, niedługo”.
„Trzeba było mi powiedzieć, że nie teraz!”
„Mówiłem Ci”.
„Mówiłeś???”
„Tak. Ale Ty nie słuchałaś. Zagłuszyłaś w sobie MÓJ Głos…” – słowa te brzmiały łagodnie i spokojnie. Mnie jednak wprawiły w zdumienie. Olśniły a raczej oślepiły.
Była to prawda. Tak się bardzo cieszyłam, że zostałam wysłuchana, że dalej nie słuchałam Ukochanego. Jednak kiedy myślałam o tym dzieciątku, kiedy się za nie modliłam, nieznany  smutek pojawiał się w sercu. Nie wiedziałam co to. Teraz już wiedziałam…
Ból, żal, gniew, złość wróciły ze zdwojoną siłą. Wiedziałam już przeciw komu je obrócić. Przeciw sobie!!! Chciałam zarzucić nimi siebie, ale… nie mogłam.
Jednocześnie spłynęła w moje serce tak ogromna fala Miłości i Pokoju, że nie mogłam. To ON mi nie pozwalał, obezwładniał mnie, Miłością! Czynił mnie Jej niewolnikiem. Nie mogłam nic zrobić przeciw sobie…
Leżałam więc ogołocona, pusta. A właściwie pełna JEGO Miłości.
„Czy wczoraj też zagłuszyłam w sobie Twój Głos” – zdołałam spytać…
„Nie kochana, to co innego. Dowiesz się potem. Teraz odpocznij”- mówił czule, jak do małego dziecka.
Odpoczywałam a ON mówił:
„Promyczku, nie miej do siebie pretensji. Jesteś słabym człowiekiem. Moim dzieckiem. Musisz jeszcze się wiele nauczyć”.
„Naucz mnie, proszę. I nie pozwól, żebym jeszcze kiedyś zagłuszyła w sobie Twój Głos!”
„Nie pozwolę!”
Przeleżałam tak w Nim, w Jego Miłości całą noc.

Potem zdarzyło się COŚ, Co w połączeniu z doświadczeniem nocy stanowi prawdziwy PRZEŁOM w moim życiu. Niestety tego nie opiszę gdyż bardzo boli mnie ręka. ON wie, moje duchowe Dziecko wie. Wystarczy.