Autor: Maleńka

Ukochany przyszedł do mego serca, w nocy, jak zwykle. Przyszedł i zanurzył mnie  w Swojej Miłości. Trwałam w Nim. Potem zaczęłam układać bukiety MAMIE. Układałam i układałam… Nagle zobaczyłam… taką samą łąkę jak kiedyś i białego Motyla fruwającego  po błękitnym niebie. Tym razem Motyl… nie był sam. Był z Nim maleńki motylek. Fruwał z Motylem, wirowali razem. Latali. Tańczyli razem na niebie.
Kiedy zobaczyłam tego maleńkiego motylka znów drgnęło mi  serce… Wiedziałam, Ktoś mi mówił, że ten motylek to… ja.
Nie potrafię opisać mojej radości i szczęścia! Całe moje jestestwo rwało się do tego białego Motyla! Fruwałam z MAMĄ! Szybowałam z Nią po Niebie! Tańczyłam z Nią!

Patrzył we mnie promienny…
„Co Ty ze mną robisz, Ukochany?!” – wyszeptałam szczęśliwa.
„Teraz wiesz dlaczego uczyłem Cię latać, Mój Promyczku. Motylu Mój!”
Roześmiałam się radośnie a ON mówił dalej:
„Co robię? Pozwoliłaś MI się kochać, więc Cię kocham!”
„I działasz cuda we mnie!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem szczęśliwi. Jego twarz stała się poważna a spojrzenie… mówiło:
„Pragnę Cię, Promyku!”
„I ja Ciebie, Ukochany!”
Trwaliśmy tak długo zjednoczeni w Miłości.

W nocy przyszedł do mego serca. Trwałam w NIM.
„Wisisz ze Mną na krzyżu, Promyczku”- usłyszałam w głębi serca.

Byłam (jestem) zmęczona cierpieniem, tak zwyczajnie, po ludzku. Jednak… tańczę. O życie dla dzieci nienarodzonych, za moje duchowe Maleństwo i duchowe Dzieci.
Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie rozpromieniony.
„Tańczysz, Promyczku”.
„Tak!”
„Pięknie tańczysz!” – powiedział. I po chwili uśmiechając się tajemniczo, dodał:
„Jak Motyl!”
Coś drgnęło w moim sercu gdy usłyszałam słowo „Motyl”.
„Jak…”
„Ona”.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem uśmiechnięci…
„Czy chcesz  być Moim Motylem?” – zapytał nagle.
„Tak!”
Patrzyłam w Niego szczęśliwa!
„Zmęczona jesteś, Mój Motylku”.
„Tak… chciałabym odpocząć”.
„Odpocznij we Mnie”.
Odpoczywałam… patrząc w JEGO oczy. W spojrzenie z krzyża.

Uczyć się
pokory od Najpokorniejszej,
cichości od Najcichszej,
czystości od Najczystszej,
łagodności od Najłagodniejszej..
dobroci od Najlepszej,
Miłości od Kochającej,
radości od Najradośniejszej.
Świętości od Najświętszej.
Bycia matką dla duchowych Dzieci od Najlepszej Matki
uczyć się
od Maryi.
Bycia piękną od Najpiękniejszej.
Dla Niego,
dla UKOCHANEGO

tego pragnę!

Dziękowałam… 🙂 Wczoraj, w nocy, dzisiaj…

Wpatrywałam się w Ukochanego,  szczęśliwa!
„Znów mnie wysłuchałeś!”
Patrzył we mnie promienny.
„Zawsze Cię wysłuchuję, Mój Promyczku!”
„Działasz w Moich Dzieciach.”
Uśmiechał się do mnie…
„Przez Ciebie. Jesteś Moim narzędziem, mówiłem, że będę działał przez Ciebie”.
Patrzyłam w Niego szczęśliwa…
Tańczę dla Ukochanego!

„Są takie momenty, kiedy wszystko, co nie jest Bogiem, należy zostawić. Kiedy schodzi się w najgłębsze rejony duszy, to nie można już nikogo prosić, aby nam towarzyszył. Krok za krokiem musimy zejść samotnie aż na dno. Kiedy znajdziemy tam coś cennego, przyciśniemy to do piersi i zaczniemy mozolną drogę pod górę, by podzielić się tym z innymi.

Jeśli oczywiście w ogóle można się tym podzielić.

Trudno jest o tym pisać, mówić, bo to oznacza wieczny dystans, oddalenie od tego, co tu.

Zrozumieją to ci, których serca mają dziury, którzy noszą w sobie podobną pustkę. Oni wiedzą, że choć próbowali ją zaspokajać na przeróżne sposoby, to ona – zamiast się zmniejszać – jedynie zwiększa swoją objętość. To rodzaj tęsknoty i nienasycenia, którego na tej ziemi nie można nikim i niczym zaspokoić.

Jeśli ktoś został w ten sposób naznaczony, to na tej ziemi nigdy nie znajdzie pełnego ukojenia.

***

Niektórzy to czują mocniej. Jakby dusza była poprzebijana, jakby były w niej przestrzenie nie do wypełnienia. I choć próbowałeś wielokrotnie, zamiast pokoju przynosiło to jeszcze większe poczucie obcości.

Pragnienia są zbyt wielkie. A słowa są małe, aby to wyrazić.”
źródło: http://kpalys.blogspot.com/

Kiedy wczoraj Córeczka wysłała mi ten tekst i kiedy go przeczytałam, byłam  zdumiona. To tekst o mnie. Co więcej… to moje słowa, choć nie napisane przeze mnie. Moje, bo całkowicie się z nimi identyfikuję, utożsamiam. Całkowicie. Wiele razy próbowałam opisać doświadczenie, w którym teraz jestem, które teraz przeżywam. Brakowało słów… Tymczasem to właśnie TO doświadczenie…

Siedziałam,  wpatrywałam się w Ukochanego… i rozmyślałam…
„Tęsknię. Tęsknota trawi moje serce, przeszywa je na wskroś. Modlę się, żeby zaspokoić tę tęsknotę, nasycić, ale ona zamiast maleć, wciąż rośnie. I znów się modlę, a tęsknota pali mi serce jeszcze bardziej. Nie mogę nie modlić się, bo skazałabym siebie na śmierć duchową. Więc modlę się, trwam przy TOBIE. Potem pisanie notki, to też… modlitwa. Wszystko odżywa na nowo. Tęsknię.
Tylko Ty mnie rozumiesz, przenikasz głębokości mojej duszy i rozpalasz Miłość i tę dojmującą tęsknotę. Ona sprawia, że czuję się tu, na ziemi obco, serce moje już jest GDZIE INDZIEJ. W Niebie. Bo  mój Skarb tam jest. Znalazłam GO, szukałam i znalazłam…”
Patrzył we mnie uroczysty.
„Nie należysz już do tego świata, Promyczku. Należysz do Mnie”.
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Mogłabym tak siedzieć przed Tobą i siedzieć…”
Po chwili dodałam:
„Najważniejsze jest Spotkanie…”
Uśmiechał się też do mnie.
„Spotkanie jest ważne, ale ważniejsza jest Obecność”.
To było olśnienie!
„Tak! Bo w Obecności ukryta jest OSOBA! – szepnęłam.
Patrzył we mnie pogodnie i jasno. Promiennie.
A ja dalej rozmyślałam… o NIM. O OSOBIE, za Którą tak tęsknię. W Której Żyję. I Którą kocham. O Osobie, która Jest Miłością!

W nocy podczas układania bukietów MAMIE, usłyszałam głos (będę nazywać go głosem MAMY, bo jestem przekonana, że to Ona.) Więc usłyszałam w głębi serca głos Mamy:
„Promyczku Mojego Syna, Córeczko Moja kochana!”
Uśmiechnęłam się do Niej i dalej układałam bukiety dla Niej.
„Błogosławię Ciebie i Twoje duchowe Dzieci!”
Dziękowałam…
„Chcę być jak TY, Mamusiu…”
„Kochaj Promyczku a reszta sama przyjdzie!”
„Naucz mnie, proszę!”
„Nauczę Córeczko!”
Potem oddałam całą siebie Maryi i Jezusowi. Jeszcze raz. Oddałam Mu umysł i serce, duszę i ciało, cierpienie. Oddałam moją wolę, myśli, pragnienia, czyny. Oddałam Mu moje grzechy. Całą siebie. Oddałam Mu wszystkie moje Dzieci.

Na Mszy po przyjęciu Komunii św:
„Płynie w Tobie Moja Krew, Promyku”. Jesteś Moja!”

Patrzył we mnie czule, bardzo czule… i odniosłam wrażenie, że pobłażliwie.
„Promyczku, byłaś w piątek u spowiedzi, prawda? I otrzymałaś rozgrzeszenie?”
„Tak…”
„Więc dlaczego oskarżasz siebie wciąż z grzechów, które Ci wybaczyłem?”
Nie wiedziałam co odpowiedzieć…
„Zdradziłam Cię…”
„Oddałaś Mi swoje grzechy.”
Patrzył we mnie… I mówił dalej:
„Kocham Cię z Twoim grzechem!”
Patrzyłam w Niego… z wdzięcznością i wielką radością!
„Kocham Cię, a Ty czy czujesz się przeze mnie kochany?”
Patrzył we mnie promienny.
„A jak myślisz, Promyczku?”
I sam odpowiedział:
„Tak, czuję, że Mnie kochasz. Widzę to. Twoje modlitwy mówią Mi, że Mnie kochasz, Twoje uniżenie, ofiarowanie cierpienia, Twój uśmiech, radość mówią Mi, że Mnie kochasz, Promyczku. Troska o Twoje Dzieci mówi Mi, że Mnie kochasz. Twoje pragnienie bliskości, intymności, pragnienie przyjmowania Mnie do Twego serca mówią Mi, że Mnie kochasz!”
Milczałam. Patrzyłam w NIEGO szczęśliwa. Rozbrojona Jego Miłością…

Stało się tak, jak mówił Ukochany. Wczoraj przywdziałam Szatę Maryi, Szkaplerz. Ksiądz proboszcz Go mi nałożył.

Wieczorem leżałam w łóżku z moim Skarbem na piersi. Zmęczona, ale bardzo, bardzo szczęśliwa. Dziękowałam MAMIE i Jej SYNOWI za ten Dar…
Potem… wiadomość od duchowego Dziecka. Potrzebowało modlitwy, więc modlitwa za nie. I ofiarowanie cierpienia. Nie miałam niestety już sił, żeby Mu, Dziecku odpisać. Poza tym chciałam najpierw przemodlić odpowiedź, porozmawiać z Ukochanym.
Rano obudziłam się pełna energii, jakiejś dziwnej mocy i wiary takiej, że mogłabym  góry przenosić. Zaprosiłam Ukochanego do serca. Paliło mnie ono Jego Milością… I rozmawiałam o swoim Dziecku, raczej sercem, niż słowami.
Rano napisałam Dziecku odpowiedź, a raczej UKOCHANY ją napisał. Ja tylko starałam się GO sobą nie zasłonić.

Patrzył we mnie jak… urzeczony. W pierwszej chwili myślałam, że cieszy się, jak ja, ze Szkaplerza. Dziękowałam.
On jednak milczał i nadal patrzył we mnie z… uwielbieniem.
Ja również  milczałam.
„Jakże piękna jesteś, Oblubienico Moja. I jak bardzo podobna do Mojej Mamy! Nawet nie wiesz  jak bardzo!”
Patrzyłam zdziwiona. Nie bardzo wiedziałam o co Mu chodzi. Mówił dalej:
„Zamiast cieszyć się ze Szkaplerza, Ty wczoraj martwiłaś się o swoje Dziecko. Zatroszczyłaś się o Nie. Zupełnie jak Moja Mama po Zwiastowaniu. kiedy odszedł od Niej Anioł. Pobiegła pomóc Elżbiecie.”
„Moje Dziecko cierpi… i ja chcę Mu pomóc. To moje…”
„Umiłowane Dziecko- dokończył.- Jak wszystkie, prawda?”
„Tak. Każde moje Dziecko jest moim ukochanym”.
Patrzył we mnie wzruszony. Ja w NIEGO też.
„Bądź z Nim, proszę…. Ono cierpi”.
„Jestem z Twoim Dzieckiem. Blisko, jak napisałaś w liście. Ten list poruszy Jego serce. A JA będę działał przez ten list”.
Patrzyliśmy w siebie wzajemnie. Z uwielbieniem.
Potem otworzyłam Biblię na przypadkowej stronie i przeczytałam:
Psalm 121
Pieśń stopni.
Wznoszę swe oczy ku górom:
Skądże nadejdzie mi pomoc?
2 Pomoc mi przyjdzie od Pana,
co stworzył niebo i ziemię.
3 On nie pozwoli zachwiać się twej nodze
ani się zdrzemnie Ten, który cię strzeże.
4 Oto nie zdrzemnie się
ani nie zaśnie
Ten, który czuwa nad Izraelem.
5 Pan cię strzeże,
Pan twoim cieniem
przy twym boku prawym.
6 Za dnia nie porazi cię słońce
ni księżyc wśród nocy.
7 Pan cię uchroni od zła wszelkiego:
czuwa nad twoim życiem.
8 Pan będzie strzegł
twego wyjścia i przyjścia
teraz i po wszystkie czasy.

Obudziłam się nad ranem. I… całe moje wnętrze śpiewało Imię Jezus. Wielbiłam Jego Imię przez sen i taka się obudziłam.
„Ukochany, przyjdź do mego serca. Przyjdź, bo… Cię kocham!”
„Jestem w nim, Mój Promyczku!”
Dalej uwielbiałam Jego Imię…

Patrzył we mnie z ogromną miłością.
„Dziś przywdziejesz Szatę Maryi, Promyczku!”
„Dzisiaj? Tak się cieszę!!!”
Patrzył we mnie promienny, świetlisty…
„Dziękuję Ci, kochany Promyku”.
Patrzyłam zdumiona!
„Ty mi dziękujesz??! Za co?! To ja Ci dziękuję!!!”
„Dziękuję, bo już nie ufasz samej sobie. Tylko MI”.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć… Patrzyłam w Niego, a On we mnie z wielką Miłością… trwaliśmy tak długo.
Potem otworzyłam Biblię i przeczytałam:
Ba 4,30-5,9
Nie upadaj na duchu, Jeruzalem,
pocieszy cię Ten, który ci nadał imię.
Biada tym, którzy cię skrzywdzili
i cieszą się z twego nieszczęścia.
Biada tym miastom, którym służą twe dzieci,
biada temu, które przyjęło twych synów.
Jak bowiem cieszyło się twoim zniszczeniem
i radowało się twoim upadkiem,
tak będzie zasmucone własnym spustoszeniem.
Odbiorę mu radość z wielkiej liczby mieszkańców,
a pycha jego przemieni się w smutek.
Albowiem Przedwieczny ześle na nie ogień przez wiele dni
i długi czas złe duchy zamieszkiwać je będą.
Jerozolimo, spojrzyj na Wschód
i zobacz radość, która ci przychodzi od Pana.
Oto idą synowie twoi, których wysłałaś,
idą, zebrani ze wschodu i zachodu na słowo Świętego,
ciesząc się chwałą Boga.
Złóż, Jeruzalem, szatę smutku i utrapienia swego,
a przywdziej wspaniałe szaty chwały,
dane ci na zawsze przez Pana.
Oblecz się płaszczem sprawiedliwości, pochodzącej od Boga,
włóż na głowę swą koronę chwały Przedwiecznego!
Albowiem Bóg chce pokazać wspaniałość twoją
wszystkiemu, co jest pod niebem.
Imię twe u Boga na wieki będzie nazwane:
„Pokój sprawiedliwości i chwała pobożności!”
Podnieś się, Jeruzalem!
Stań na miejscu wysokim,
spojrzyj na Wschód,
zobacz twe dzieci,
zgromadzone na słowo Świętego
od wschodu słońca aż do zachodu,
rozradowane, że Bóg o nich pamiętał.
Wyszli od ciebie pieszo,
pędzeni przez wrogów,
a Bóg przyprowadzi ich niesionych z chwałą,
jakby na tronie królewskim.
Albowiem postanowił Bóg zniżyć
każdą górę wysoką, pagórki odwieczne,
doły zasypać do zrównania z ziemią,
aby bezpiecznie mógł kroczyć Izrael w chwale Pana.
Na rozkaz Pana
lasy i drzewa pachnące
ocieniać będą Izraela.
Z radością bowiem poprowadzi Bóg Izraela
do światła swej chwały
z właściwą sobie sprawiedliwością i miłosierdziem..

Patrzyłam w NIEGO dalej…
„Matka Bolesna mnie przytuli…”
„Już Cię przytuliła, Moniko”.

I znów nie wiem co napisać… 🙂 Ukochany mi pomoże.

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Patrzył we mnie łagodnie.
„Jak mogę Ci dziś usłużyć? – spytałam.
Patrzył we mnie jeszcze łagodniej. Bardzo czule.
„Od rana Mi służysz, Promyczku”.
Patrzyłam w Niego pytająco.
„Cierpisz w ciszy z uśmiechem, pomagasz swoim duchowym Dzieciom, układasz bukiety dla Mojej Mamy”.
„To dla mnie oczywiste, naturalne. Chciałabym coś jeszcze…”
„Trwaj przy Mnie”.
Trwałam więc….
On i ja. Byliśmy razem. Ja w NIM, ON we mnie. Zjednoczeni w Miłości i cierpieniu. Jak opisać trwanie przy Ukochanym? Nie wiem… Dla mnie to bycie z NIM, przy NIM, dla NIEGO. W NIM.

W nocy przyszedł do mojego serca… napełnił mnie miłością… Sobą.  Układałam bukiety MAMIE.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie łagodnie i czule…
Patrzyliśmy tak w siebie nawzajem długo.
Pomyślałam o dzisiejszej Patronce, Małej Teresce i o Jej „małej drodze”.
„Każdy ma swoją drogę do Mnie, Promyczku. Ona swoją a Ty swoją”- usłyszałam w głębi serca.
„Tak…” – zamyśliłam się.
Patrzyliśmy w siebie dalej…
„Odpoczywam w Twym sercu, Promyczku”.
„Przychodzę  do Ciebie, grzeszna i nędzna… A Ty patrzysz we mnie jak w ósmy cud świata, podnosisz mnie i odpoczywasz w moim sercu…”
„Jesteś MOIM  Skarbem, Promyku!”
Patrzył z wielką czułością…

Potem zaczęłam znów układać bukiety Mamie. I znów… całą mnie otuliła Miłość… Przytulenie Mamusi… Nie potrafię opisać tego doświadczenia. Byłam cała w Niej. W JEJ  Sercu, w Jej łonie… Nie umiem tego inaczej opisać.
Jakiś czas później… dostałam maila od mojej duchowej Córeczki.Karmelitanki. Mail brzmiał:
„Z pozdrowieniami od MAMY!”
I ta pieśń: