Autor: Maleńka

Upadłam, wczoraj wieczorem. I szybko „pobiegłam” do Jego stóp. Przepraszałam i prosiłam, żeby mi wybaczył… Bardzo przepraszałam…
Podniósł mnie od razu. Natychmiast. Przytulił do Serca.
„Oto teraz obmywam Twoją duszę Moją Krwią,  Mój Promyczku. Z grzechów obmywam”.
Dziękowałam…
„Potrzebowałaś tego upadku”.
Zdumiałam się!
„Potrzebowałam??!!”
„Tak. Żeby jeszcze raz uświadomić sobie, że nie możesz sobie zaufać. Żeby doświadczyć swojej nędzy i słabości i przez to być jeszcze bliżej Mnie!”
„Ale Ciebie zraniłam…”
„Potrzebowałaś tego upadku, Ukochana, żeby doświadczyć Mego Miłosierdzia”.
Nie wiedziałam co Mu powiedzieć… Byłam przed Nim naga… pusta.
„Kocham Cię taką. Wypełniam Cię Sobą! Będę działał w Tobie i przez Ciebie jeszcze bardziej!”
Dziękowałam, bardzo dziękowałam.
Rzuciłam się w JEGO ramiona!

Dziś prawie cały dzień byłam w podróży. W czasie jazdy rozmawiałam z NIM, z Umiłowanym moim.
Odnowiliśmy nasz ślub.
„Jestem Twoja, cała Twoja, tylko Twoja, Umiłowany mój!!!”
„Jestem CAŁY TWÓJ i cały dla Ciebie, Oblubienico Moja!”
Potem układałam bukieciki Madonnie.

Dziś będzie krótko. Po pierwsze dlatego, że jestem bardzo zmęczona. Tańczę dla Ukochanego. A po drugie… 🙂

W nocy Umiłowany przyszedł do mojego serca. I okrył mnie Płaszczem swej Miłości i opieki.

Patrzył we mnie tkliwie, łagodnie i czule. Mówił wprost do mego serca. Bez słów. Dlatego słów brakuje, żeby to opisać (i dlatego będzie krótko 🙂 ).
Właściwie było więcej milczenia i ciszy niż słów. Poruszeń serca. A słowa, które mówił były bardzo osobiste, intymne. Zachowam je dla siebie.
Na koniec powiedział, że jest ze mnie dumny. I długo w siebie nawzajem patrzyliśmy. Zjednoczeni w miłości i tańcu.

W nocy Ukochany przyszedł do mego serca i odpoczywał w nim. Uwielbiałam Go, a potem zaczęłam odmawiać moje modlitwy. Koronkę za dusze w czyśćcu i bukiety dla Maryi. Za moje Dzieci. Dziś szczególnie za jedno.
Kiedy zaczęłam układać, uslyszałam wrzask:
„Zostaw je!!!! Ono nie jest twoje!! Należy do mnie!!!”
„Należy do BOGA! – krzyknęłam. Dalej układałam bukiety.
Wtedy on próbował mnie zniszczyć, unicestwić. Próbował, ale nie mógł. Chroniła mnie przed nim jakaś niewidzialna Tarcza.
Dalej układałam kwiaty. Walczyłam o moje Dziecko. W końcu ten ktoś znów wrzasnął:
„Ukradłaś mi je!!!!”
I zamilkł.
Dalej odmawiałam Różaniec. Usłyszałam głos Ukochanego:
” Patrz, to dusza Twego Dziecka!
I zobaczyłam… uschły, zaniedbany ogród… Suche krzewy, uschłe  kwiaty… Patrzyłam smutna i modliłam się dalej. I nagle… ogród zaczął odżywać! Żyć! Krzewy zaczęły puszczać żywe pędy. kwiaty kwitnąć! Im dłużej, szczerzej się modliłam, ogród piękniał!
„Zobacz co sprawiło Twoje ofiarowanie cierpienia  i modlitwa!”
Wtedy przyszedł sms od mojej duchowej Córki… pisała o Dziecku, za które akurat się modliłam. Przeczytałam i modliłam się dalej…
„Tak! Wyrwałaś swoje Dziecko ze szpon złego!”
„Ty wyrwałeś, Ukochany! Ty i Maryja!”
„Ufna i szczera modlitwa i Twoje ofiarowane  cierpienie, Promyku”.

Wpatrywałam się w Umiłowanego.
„Nie zmieniaj swej decyzji Promyczku. Wbrew pozorom to ważne”.
„Dobrze, nie zmienię”.
Patrzył we mnie jasno. Uśmiechał się.
„Kochasz swoje Dziecko?'” – raczej stwierdził fakt, niż spytał.
„Tak, jak wszystkie moje Dzieci”.
Patrzył we mnie przenikliwie. Rozmawialiśmy dalej o tym jednym Dziecku.
„Od tej pory będziesz Moimi ustami. Będziesz przekazywać Mu co Ci powiem”.
„Zrobię jak każesz, Umiłowany”.
„Ja nie każę, Ja proszę” – powiedział czule.
„Jestem Twoją sługą i Twoja prośba jest dla mnie rozkazem”.
Patrzył… czulej niż kiedykolwiek.
„Zrobię jak prosisz” – szepnęłam.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem uśmiechnięci.
„Ukryłem Cię głęboko w Moim Sercu, Kochana!”

Nie wiem od czego zacząć… Opiszę w skrócie naszą dzisiejszą  rozmowę.
Wpatrywałam się w Ukochanego i prosiłam za moim Dzieckiem. Prosiłam?? Nie!! Targowałam, kłóciłam, biłam się o Nie! A tak! Ukochany milczał albo odpowiadał ogólnikowo. Dopiero gdy odwołałam się do JEGO Miłości i Miłosierdzia oraz do mojej ofiary cierpienia, Umiłowany uległ.
„Ocalę Je. A Ty Promyczku niby wrażliwa i delikatna, ale kiedy trzeba uparta, twarda i odważna. Umiesz postawić na swoim!”
„Na swoim??! Nie Ukochany! Na TWOIM!”
Patrzył we mnie znów promienny.
„Napisałaś Mu /Dziecku/, że modlisz się za Nie i ofiarujesz swoje cierpienie. Myślisz, że Ono się tym przejmie? Tyle razy Mu o tym pisałam, że…”
„Teraz napisałaś inaczej”.
„Tak…”
„Otóż Ja Ci mówię, że się tym przejmie, że Je to poruszy. Dam Ci znak”.
Rzeczywiście za chwilę dał znak. Zachowam go dla siebie. To osobiste.
Patrzyłam w Niego i dziękowałam MU…
Powiedział jeszcze, że to Dziecko potrzebuje dużo modlitwy i ofiary cierpienia.
„Będę! A Ty, Umiłowany sprawiłeś mi wielką radość!”
Patrzył we mnie promienny.

ON ustami pewnego dominikanina:
„Dzisiejsza przypowieść o robotnikach w winnicy mówi nam o wolności Pana Boga. ON Ci dziś mówi, że widzi Twój wysiłek i troskę i NA PEWNO Cię wysłucha, ale w chwili, gdy ON będzie tego chciał. Pozwól MU się zaskoczyć, pozostając jednocześnie wierną w tym, co do Ciebie należy, w podejmowaniu wysiłku, a dostaniesz więcej, niż oczekujesz.”

Dziś w skrócie. o ile się da  😀

Nad ranem przyszedł do mojego serca. Otoczył, ogarnął swoją Miłością. I zostawił słowa:
„Jestem cały DLA Ciebie, Promyczku!”

Patrzył we mnie… nie wiem jak opisać to spojrzenie… czulsze niż kiedykolwiek… bardziej świetliście i jasno….
„Cały dla mnie…!”
„Tak, CAŁY, do końca. Cierpiałem, umarłem i zmartwychwstałem dla Ciebie. Kocham Cię nad życie, Promyku!”
Dziękowałam i uwielbiałam GO!
„Też tak chcę! Być całą dla Ciebie! Oddawać życie za Ciebie”.
„Już oddajesz i będziesz oddawać!”
Patrzył  we mnie wzruszony a ja w Niego…

Potem było dużo śmiechu i radości. Przyjechał ks Adam „sprawdzić” 😀 czy zaczęłam już malować obraz.
Znów napomknął, że w kazaniach o mnie mówi. Spytałam co mówi.
– Nie twoja sprawa! – roześmiał się serdecznie – Dobrze mówię!
Dzielił się wrażeniami z pieszej pielgrzymki na Jasną Górę.
Potem życzył mi błogosławieństwa Bożego. I pojechał.

Poszłam /pojechałam 🙂 mama mnie zawiozła/  jeszcze posiedzieć przed Ukochanym.
Patrzył we mnie przenikliwie.
„Daję Ci go pod opiekę. To Twoje Dziecko”.
„Ks. Adam?? Wspaniale!!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem jeszcze długo…

Noc, północ chyba. Ciemność wokół, taka, że nic nie widać. Leżę tańcząca. Ukochany przyszedł i zanurzył mnie w Sobie. W swojej Miłości. Wyobraziłam sobie, że siedzę u Jego Stóp. Często to sobie wyobrażam. Siedzę u Jego Stóp… w Obecności, miłości, bliskości. Intymności, zażyłości i szczególnej więzi. I kiedy wokół mnie jest ciemno, we mnie, wewnątrz mnie jest Światło. Jego Światło. I radość, i szczęście. To taka szczególna bliskość, o której trudno mi pisać. Słów brakuje.
„Jesteś  Umiłowany?” – bardziej stwierdzam fakt, niż pytam. Uśmiecham się w ciemność. On wie, że do Niego.
„Jestem z Tobą, Promyczku”.
„A dlaczego jesteś?” – pytam.
„Bo Cię kocham”.
„A dlaczego?” – pytam jak małe dziecko.
„Bo Cię stworzyłem” – w głosie słyszę uśmiech i czułość.
„A dlaczego?”
„Bo chcę z Tobą być. I pragnę, żebyś Ty była ze Mną!”
„I kółko się zamyka” – pomyślałam.
„Nie! Przeciwnie, Promyku! Otwiera się. Pragnę, żebyś ze Mną była w Pełni! W Niebie!”
Uśmiechnęłam sie i rozmyślałam. O Niebie. O tym, że kiedyś Adam i Ewa chodzili z Bogiem pod rękę… 🙂
„Ja też pragnę chodzić z TOBĄ pod rękę!”
„Będziemy chodzić, Miła Moja!”

Moja mama się dziwi że ja od rana taka obolała a taka zadowolona, uśmiechnięta.
A to dzięki NIEMU!!!
„15 Wszystkie dni są złe dla nieszczęśliwego,
serce szczęśliwe to uczta wieczysta.’’
/Prz. 15, 15/

Wpatrywałam się w Umiłowanego mego serca. I widziałam w Jego oczach łagodność, tkliwość i czułość. Tak, czułość!
„Jesteś dla mnie taki czuły…”
„Potrzebujesz MNIE takiego! Więc jestem!”
Olśnił mnie… Potrzebuję GO takiego. Tak!
„I taki łagodny… taki tkliwy….”
„Potrzebujesz mnie TAKIEGO!”
Patrzyłam w Niego poruszona…
„Znasz moje serce, jego pragnienia… Czytasz w nim, Ukochany”.
„Otworzyłaś je przede Mną!”
Patrzył we mnie czule…
„Ja też chcę poznawać Twoje Serce, poznawać Twoje pragnienia. Naucz mnie czytać w NIM” – prosiłam…
„Nauczę! Odkryję przed Tobą, Promyczku pragnienia Mojego Serca. Poznasz Jego Tajemnice!”

Nie mam dziś głowy do pisania. Tańczę, bardzo tańczę. I nie mam głowy… Więc tę notkę całkowicie oddaję Ukochanemu. ON ją pisze.

Na Mszy św.: Przywitałam się z Umiłowanym, obolała i zmęczona.
„Witaj kochany Promyczku! Oto teraz łączę Twoje cierpienie z MOIM. Będzie to miła ofiara dla Ojca!”

Po przyjęciu Komunii św.:
„Ja też Cię kocham, Oblubienico. Ucałowałem Twoje serce! Jestem! Przyszedłem do Ciebie głodny, nagi, spragniony. chory, więziony. A Ty MNIE takiego przyjmujesz”.
„Pragnę CIĘ takiego…”
„Więc masz! Odpoczywam w Tobie”.
„Odpocznij Panie…”

Patrzyłam zmęczona w Niego… ON patrzył… dziwnie…
„Tańczysz! I JA tańczę z Tobą”.
Jasny, promienny, świetlisty i… cierpiący
Jego Światło opromieniało mnie… Zanurzało w Sobie.
„Czego pragniesz, Miła Moja?”
„Przytul mnie do swego Serca”.
„Tulę Cię! Więcej! Jesteś w Sercu Moim!”
Patrzyliśmy  w siebie nawzajem. Długo.
Jego Oblicze jaśniało…
Moja twarz też.
Tańczyliśmy razem. Tańczymy!

W nocy przyszedł do mojego serca  i  zanurzył w Sobie. W swojej Miłości. Oddałam Mu siebie i prosiłam, żeby mnie uczył uniżać się, upokarzać. Tak, żeby mnie nie było. Tylko ON.
„Stanie się jak prosisz” -usłyszałam.
Dziękowałam….

Patrzył we mnie czule…
„Witaj Oblubienico Moja!”
„Witaj Umiłowany! Tańczę /tzn cierpię i to cierpienie Mu ofiarowuję/ dla Ciebie i kiedy widzę jak Ty działasz, pragnę tańczyć więcej i więcej!”
„Widzisz tylko małą cząstkę owoców swojego tańca. Kiedy wezmę Cię do Siebie, pokażę Ci Całość” – powiedział uśmiechając się tajemniczo.
Trwałam w uwielbieniu.
Potem przeczytałam dzisiejszą Ewangelię i dalej wpatrywałam się w Niego.
„I ja teraz przyprowadzam do Ciebie wszystkie moje Dzieci. Wszystkie! Poczynając od świeckich, księży, zakonników i zakonnic, przez biskupa, na kardynale skończywszy. Oddaję Ci je i proszę byś je pobłogosławił, strzegł od złego i był z każdym z nich. Prowadzę Je do Ciebie. A na końcu idę ja, bo też jestem Twoim Dzieckiem!”
„Takiej prośbie nie mogę odmówić!”
Dziękowałam.
Patrzył we mnie długo… Jego spojrzenie przenikało mnie na wskroś!
Tańczyłam… uśmiechając się do Niego.
„Zobacz co jeszcze uczynię przez Twój taniec!”
Otworzyłam Biblię i przeczytałam:
„1 Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło
i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.
2 Bo oto ciemność okrywa ziemię
i gęsty mrok spowija ludy,
a ponad tobą jaśnieje Pan,
i Jego chwała jawi się nad tobą.
3 I pójdą narody do twojego światła,
królowie do blasku twojego wschodu.
4 Podnieś oczy wokoło i popatrz:
Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie.
Twoi synowie przychodzą z daleka,
na rękach niesione twe córki.
5 Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz,
a serce twe zadrży i rozszerzy się,
bo do ciebie napłyną bogactwa zamorskie,
zasoby narodów przyjdą ku tobie.
6 Zaleje cię mnogość wielbłądów –
dromadery z Madianu i z Efy.
Wszyscy oni przybędą ze Saby,
zaofiarują złoto i kadzidło,
nucąc radośnie hymny na cześć Pana2.
7 Wszystkie stada Kedaru zbiorą się przy tobie,
barany Nebajotu3 staną na twe usługi:
podążą, by je przyjęto na moim ołtarzu,
tak iż uświetnię dom mojej chwały.
8 Kto to są ci, co lecą jak chmury
i jak gołębie do okien swego gołębnika?
9 O tak, to statki zbierają się dla Mnie,
a okręty Tarszisz w pierwszym szeregu,
ażeby przywieźć twych synów z daleka,
ich srebro i złoto wraz z nimi,
przez wzgląd na imię Pana, Boga twego,
przez wzgląd na Świętego Izraelowego,
tego, który ciebie uświetnia.
10 Cudzoziemcy odbudują twe mury,
a ich królowie będą ci służyli.
Bo uderzyłem cię w moim gniewie,
lecz w mojej łasce okazałem ci litość.
11 Twe bramy zawsze stać będą otworem,
nie zamkną się we dnie ni w nocy,
by wpuszczać do środka bogactwo narodów
i królów ich, którzy je prowadzą4.
12 <Bo naród i królestwo, które by ci nie służyły, wyginą,
i poganie zostaną całkiem wygładzeni>.
13 Chluba Libanu przyjdzie do ciebie:
razem cyprysy, wiązy i bukszpan,
aby upiększyć moje miejsce święte.
I wsławię miejsce, gdzie stoją me nogi.
14 I pójdą do ciebie z pokłonem
synowie twoich ciemięzców,
i padną do twoich stóp wszyscy,
co tobą wzgardzili.
I nazwą cię „Miastem Pana”,
„Syjonem Świętego Izraelowego”5.
15 Za to, iż byłoś opuszczone,
znienawidzone i bez przechodniów,
uczynię cię wieczystą chlubą,
rozradowaniem wszystkich pokoleń.
16 Ssać będziesz mleko narodów
i piersi królewskie ssać będziesz.
I uznasz, że Ja jestem Pan, twój Zbawca,
i Wszechmocny Jakuba – twój Odkupiciel.
17 Sprowadzę złoto zamiast miedzi,
a srebro – na miejsce żelaza,
sprowadzę brąz zamiast drzewa,
a żelazo – na miejsce kamieni.
Ustanowię pokój twoim zwierzchnikiem,
a sprawiedliwość twą władzą.
18 Już się nie usłyszy o krzywdzie w twym kraju,
o spustoszeniu i zagładzie w twoich granicach.
Murom twoim nadasz miano „Ocalenie”,
a bramom twoim „Chwała”.
19 6 Już słońca mieć nie będziesz w dzień jako światła,
ani jasność księżyca nie zaświeci tobie,
lecz Pan będzie ci wieczną światłością
i Bóg twój – twoją ozdobą.
20 Twe słońce nie zajdzie już więcej
i księżyc twój się nie zaćmi,
bo Pan będzie ci światłością wieczną
i skończą się dni twej żałoby.
21 Cały twój lud będzie ludem sprawiedliwych,
którzy posiądą kraj na zawsze,
nowa odrośl z mojego szczepu,
dzieło rąk moich, abym się wsławił.
22 Z bardzo małego stanie się tysiącem,
z najnieznaczniejszego – narodem potężnym.
Ja, Pan, zdziałam to szybko
w swoim czasie». ”
Czytałam i łzy ciekły mi po twarzy, Ze szczęścia!

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Wróciłam z Eucharystii i sobie przed Nim siedziałam. W nocy i na Mszy prosiłam za  kogoś mi bardzo bliskiego. I teraz też.
„Bądź z nimi. Bądź z moimi…”
„Z Twoimi Dziećmi. To też są Twoje Dzieci, Mój Promyczku!”- przerwał gwałtownie.
„Dzieci?!” – byłam zdumiona! Nigdy nie myślałam o nich w ten sposób, nie patrzyłam na nich tak…
„Moje dzieci…” – pomyślałam. I rozczuliłam się…
On też patrzył we mnie czule…
„W końcu patrzysz na nich MOIMI oczami!”
Tak… w jednej chwili wszystko się zmieniło. Całe moje myślenie, nastawienie.
W szoku byłam!
Patrzył we mnie słodko, promiennie, jasno.
A ja rozmyślałam o moich nowych/ starych Dzieciach. Znałam ich (całe życie), kochałam bardzo. Zaraz po NIM.
I teraz ON…
„Oddaję Ci Je w Twoje ręce!” – usłyszałam w głębi serca.
„Ty mi Je oddajesz?! To ja Tobie ich oddaję. Oddałam Ci wprawdzie już… jedno Dziecko – wciąż nie mogłam się przyzwyczaić 🙂 – teraz oddaję dwoje!”
Uśmiechał się  do mnie.
„Ukryj ich w swoim Sercu! Pielęgnuj ich miłość i spraw, żeby odkrywali Ciebie i siebie nawzajem wciąż na nowo!”
„Ukryłem. I wysłucham Twojej prośby. Będziesz wiele cierpieć za Nie”.
„Będę! Za wszystkie moje Dzieci!

W nocy po odmówieniu modlitw, leżałam zanurzona w JEGO Miłości.
Leżałam i rozmyślałam… „Powiedziałeś, że oczarowałam Twoje Serce! To niesamowite! Wciąż mnie zadziwiasz, zaskakujesz, Ukochany mój! Miłości moja!”
„Tak, oczarowałaś, Promyczku. Miłością, pokorą i prostotą. Wszystko to czyni Mnie pokonanym. Uwięzionym, zniewolonym. Ale to słodka niewola. Niewola ufności!”
„Ty ze mną robisz to samo, Ukochany! Możesz ze mną zrobić wszystko!”
Po chwili dodałam:
„Ty cały mój a ja cała Twoja!”
Gdy tak leżałam i rozmyślałam o MIŁOŚCI mojego życia, nagle usłyszałam szyderczy chichot:
„Daj sobie spokój, promyczku! To wszystko kłamstwo! Bzdura!”
Nic nie odpowiedziałam, tylko jeszcze bardziej przylgnęłam do Umiłowanego.
„Kłamstwo!!! TAKIEJ Miłości po prostu NIE MA!”
„Jest!!! Znalazłam JĄ! A ty idź precz!!!
Głos umilkł. Ja trwałam dalej w Obecności Ukochanego.

Wysłałam do mojego Dziecka taką wiadomość:
„Wielu uważa że jestem silna, dzielna. wytrwała itp. itd. Kto tak twierdzi, nie zna mnie. Jestem słaba, krucha i bardzo obolała i zmęczona. Coraz częściej robię wiele rzeczy tylko siłą woli i modlitwą. Bardzo mi ona pomaga. ON mi pomaga. I często kiedy wydaje mi się, że nie dam już rady, że to jest ponad moje siły, ON mi daje takiego POWERA, 😀 TAKĄ energię i siłę, i wiarę, że mogłabym góry przenosić! TYLKO ON! To moja siła!”

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Patrzył we mnie czule i przenikliwie.
„Ty jesteś moją siłą, Ukochany!!!”
Myślałam o swojej słabości i kruchości…
„Malutka taka jestem… bezradna”.
„Im bardziej masz poczucie, przekonanie o swojej słabości tym bardziej pozwalasz Mi działać!”
„Działaj we mnie Ukochany według woli Twojej!”

Od moich Dzieci:
„A wiesz dlaczego ludzie twierdzą, że jesteś silna? Bo mówimy o dwóch różnych sprawach. Ty mówisz o stronie fizycznej – rzeczywiście jesteś słaba, krucha i bezbronna. A ludzie patrzą właśnie na Twoją siłę woli, na to, że w tym bardzo słabym ciele, kryje się bardzo mocny Duch. Duch, który nie potrafi zrobić niczego sam z siebie poza PRAGNIENIEM bycia dla Boga i wykonywania Jego woli. Ale to pragnienie wystarczy. Ponieważ pragniesz, otrzymujesz zdroje łask. Ponieważ oddajesz mu każdy swój brak, ON go napełnia sobą. Święty Paweł napisał : >>Albowiem ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny.<< Czy trzeba jeszcze coś dodawać ? 🙂 ”

„Przecież siła zawsze pochodzi od Boga. Sama z siebie powieką byś nie ruszyła. Innymi slowy: jesteś silna Boża mocą 🙂 „