Nie będę opisywać dziś naszej rozmowy. Siedziałam u Jego Stóp. Tańczyłam u Stóp Ukochanego. On patrzył we mnie z ogromną czułością…
Spotkanie dwóch osób, Dwóch serc. Dwóch miłości.
A raczej: spotkanie z Osobą. Spotkanie z Sercem. Spotkanie z Miłością.
Tym jest modlitwa.
Spotkanie…
Wpatrywałam się w Umiłowanego. Czule i promiennie we mnie patrzył…
„Ukochany!”
„Perełko Moja najdroższa!”
„Najdroższa..?”
„Zdobyta Moją Krwią, więc Mi najdroższa”.
„Tak… Twoją Krwią Najdroższą!”
Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża… Adorowałam GO.
Tyle mam w sobie zapału, energii, radości. Tyle bym chciała jeszcze zrobić. Jednak.. sił fizycznych brakuje. Mam ich coraz mniej.
Maluję, piszę, słucham audiobooki, tańczę. Modlę się.
Dużo jak na mnie.
Ukochany moją siłą!
🙂
Tańczę bardzo, bardzo. Więc krótko.
„Tęskniłam!”’
Patrzył we mnie promiennie, bardzo promiennie… A szeptałam dalej:
„Tęskniłam. I teraz tęsknię…”
Za czym tęskniłam? Za Ukochanym moim! Żywym i prawdziwym. Nie z obrazka, nie ukrytym, zasłoniętym, osłoniętym. Tęskniłam za spojrzeniem Twarzą w twarz.
Umiłowany patrzył we mnie….
„Promyczku, oto teraz pochylam się nad Tobą, biorę Twoją uśmiechniętą twarz w Moje obie Dłonie i całuję Cię. Wchodzę teraz do Twego serca. Wierzysz Mi?”
„Wierzę!”
Patrzył czule, tkliwie, słodko…
Tańczę dla Niego.
Szczęście nie zależy od warunków zewnętrznych. Od tego co na zewnątrz. Szczęście zależy od Tego co wewnątrz.
Dziś znów siedziałam u Stóp Umiłowanego. Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża… Dziś nasz Piątek.
„Ukochany, Najdroższy Mój!”
„Perło Moja najmilsza!”
Uśmiechnęłam się, pomyślałam, że nikt tak pięknie do mnie nie mówi, ani tak we mnie nie patrzy…
„Tylko Ty tak potrafisz!”
Patrzył we mnie jak nikt na świecie. Uwielbiałam Go. Zanurzał mnie w Sobie…
Wciąż we mnie patrzy.
Wpatrywałam się w Ukochanego, a On patrzył we mnie…
„Piękna Moja!”
„Mój Najśliczniejszy!”
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie, u Twych Stóp”.
Ucałowałam Go.
„Posiedź Promyczku”.
Więc siedziałam, I patrzyłam w Niego. A On we mnie… Patrzył promienny, czuły, jasny, tkliwy… Z wielką Miłością we mnie patrzył. Zachwycony patrzył… Byłam w Niebie. Ukochany i ja. W Ukochanym.
Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego, uśmiechnięta. Patrzył we mnie promienny.
„Malowaliśmy” – szepnęłam i skinęłam na powstający obraz.
„Tak, Promyczku, malowaliśmy. Ja prowadziłem Twój pędzel”.
„Jasne, że Ty! Inaczej by mi tak nie wychodzi…”
Przerwałam. Do mojego pokoju na wózku wjechała mama.
– Ojej! Jak pięknie!!! – zawołała patrząc na obraz z niekłamanym zachwytem- co ci się zrobiło, że… że tak pięknie…?
Roześmiałam się serdecznie.
– Co mi się zrobiło?
Mama zaśmiała się i pojechała.
Patrzyłam w Ukochanego.
„Ty mi pomagasz, po prostu!!
Nie będę dziś opisywać naszej całej rozmowy.
Najważniejsze, najpiękniejsze działo się poza słowami. Ponad nimi.
ON i ja. Nic i nikt więcej…
ON i ja. On, Umiłowany mój, jasny, świetlisty, promienny. I ja tańcząca w Jego świetle. Otulona Ukochanym.
„Uwielbiam tak trwać przed Tobą….”
„Dlaczego, Perełko?” – spytał tuląc mnie do Siebie coraz bardziej.
„Bo Ciebie uwielbiam!”
Patrzył słodko…
Patrzył we mnie tkliwie, słodko… Wiedział, że bardzo, bardzo tańczę. Tańczył ze mną.
„Jestem z Tobą, Promyczku!”
„Wiem, Ukochany! Dziękuję! Gdyby nie Ty, nie dałabym rady. Poddałabym się pewnie… Gdyby nie Ty. Krzyż coraz cięższy. Przygniata. Ty mnie podnosisz, pomagasz iść dalej”.
Patrzył we mnie swym spojrzeniem z Krzyża.
„Pamiętasz, Promyku, kiedyś podałem Ci Kielich. A Ty Go przyjęłaś”.
„I piję. Wypiję do dna”.
Tulił mnie do Serca…
„Pomagasz Mi, Mój Promyku”.
„Pragnę Ci pomagać Ukochany…”
Zmęczona i tańcząca bardzo, ale spróbuję.
Siedziałam przed Umiłowanym, u Jego stóp. Patrzył we mnie świetliście, promiennie i czule bardzo… Byłam w Jego świetle. Uśmiechał się do mnie, a ja do Niego.
„Jakiś Ty piękny…- szepnęłam zachwycona.
Patrzył z wielką, ogromną Miłością.
„Cały Twój i cały dla Ciebie, Promyku!””
„Cała Twoja i cała dla Ciebie, Ukochany!”
„Na wieczność!”
„Na wieczność!”