Autor: Maleńka

Pustynia, dzień 40.
Wpatrywałam się w Umiłowanego. Dziś był smutny, poważny. Cierpiący.
„Dzisiaj zaczyna się Moja Męka, robaczku”.
Szepnęłam, że wiem… Patrzeliśmy w siebie dalej.
„Nie zostawiaj Mnie samego” – usłyszałam.
„Nie zostawię, cierpię z Tobą, Ukochany”.
Wpatrywaliśmy się w siebie długo…

Ostatni dzień Wielkiego Postu. Niedziela Palmowa, Jezus uroczyście wjeżdża do Jerozolimy. Tu będzie cierpiał, umrze na krzyżu. I zmartwychwstanie.
Kończy się też mój pobyt na pustyni. Był to dla mnie czas  niesamowity. Niesamowity!!!
Tu, na pustyni Ukochany szeptał do mojego serca, leczył je. Uzdrawiał. Doświadczyłam Jego wielkiej Miłości i Miłosierdzia. Czułości i opieki.
Nie brakowało też pokus i zwątpień, ale z JEGO pomocą zwyciężyłam je.
Byłam na pustyni, dźwigałam mój krzyż idąc za Nim. Kompasem były mi Jego poranione plecy… Szłam za Nim, ale mam takie poczucie i głębokie przekonanie,  że moje serce trwało, i nadal trwa przy JEGO Sercu. I, że przyciąga On mnie coraz bliżej i bliżej…

Pustynia, dzień 39.
I znów nie wiem jak to opisać 🙂 Słów mi brakuje.  Mój Ukochany jest niesamowity!
A więc po kolei.
Obudziłam się nad ranem i jak zwykle zaczęłam układać bukiety. Dla Maryi. Odmawiałam Różaniec. Kiedy prosiłam:
O Mój Jezu , przebacz nam nasze grzechy,  zachowaj Nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba, a szczególnie te, które najbardziej potrzebują Twojego Miłosierdzia.”
Nagle zalała mnie wielka, ogromna fala miłości. Całą. Dosłownie.
Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Czułam się pusta, słaba, grzeszna bardzo, ale jednocześnie cała zanurzona w Miłość. Przerwałam modlitwę, i tak trwałam. W Miłości.  Nie modliłam się, ale jednocześnie… nie wiem… tak jakbym się modliła.
Dziwnie… nie miałam nic, a jednocześnie miałam wszystko.  Byłam wolna. I tak trwałam… pełna ufności. Aż zasnęłam.

Wpatrywałam się w Ukochanego…  On patrzył we mnie.
Patrzeliśmy w siebie długo… 🙂
„Co TY ze mną robisz, Umiłowany?” – uśmiechnęłam się do Niego.
Patrzył we pogodnie i… uśmiechał się tajemniczo.
„Czy coś cię boli, Mój robaczku?”- spytał.
Zrozumiałam, że nie pyta o ciało. Bolało jak zwykle. Pytał o wnętrze. I wtedy…. uświadomiłam sobie, że nic mnie nie boli, nie uwiera, nie przeszkadza.
„Nie!”
Było mi dziwnie lekko, byłam szczęśliwa i pełna pokoju.
Ukochany nadal uśmiechał się tajemniczo.
„Nauczę cię latać, chcesz?”- zapytał.
„A chcę!”- roześmiałam się serdecznie.
Wiem, że to brzmi to  irracjonalnie, ale Mu wierzę. I wiem, że mnie nauczy… latać.

Pustynia, dzień 38.
Obudziłam się w nocy i zaczęłam rozmyślać… było mi jakoś… bardzo smutno. Poczułam się tak jak w dzieciństwie. Samotna i opuszczona.
„Panie, jesteś?” -wyszeptałam.
„Jestem, Mój robaczku. Kroczę po twoich lękach, strachach dzieciństwa jak kiedyś po wzburzonym jeziorze. Chodź ze Mną”.
Poszłam. Szliśmy ponad lękami, po nich. A jednocześnie przyglądaliśmy się każdemu po kolei. Jezus mnie prowadził. Byłam bezpieczna. Otoczona Miłością. Wszystkie moje cierpienia, lęki i strachy zaczęły nagle wirować i utworzyły krzyż. „One cię ukształtowały Moniko. Dzięki nim jesteś tym, kim jesteś” – usłyszałam. Potem poprosił żebym sobie przypominała coś/kogoś dobrego i kochającego. Z dzieciństwa. Przypomniałam sobie zabawę z siostrą w piaskownicy. Było bardzo wesoło, radośnie. Potem przypomniałam moją zmarłą babcię. Była bardzo dobra, kochana. Pomyślałam, że ona pewnie jest już w Niebie. Pomyślałam też o innej, bliskiej mi osobie.
„Ona do Nieba nie pójdzie!” – zawyrokował głos. To był punkt zwrotny.
Rzuciłam się Mu się do stóp i zaczęłam prosić o Niebo dla niej. Błagać!
„Za to co zrobiła Mojej ukochanej?!”
Błagałam dalej…
„Więc chcesz Nieba dla niej?”
„Tak!!! Pragnę!”
„Po tym co ci zrobiła? Dlaczego?”
„Bo ją kocham! Ciebie też ranię a jednak mnie kochasz i obiecałeś mi Niebo! Chcę być jak Ty! Pragnę!”
„Niech ci się stanie”.
Głos umilkł. Jakby się poddał pod siłą argumentu.
A ja po chwili zasnęłam.

Wpatrywałam się w Ukochanego… On patrzył we mnie rozpromieniony.
„Zwyciężyłaś mnie”.
„Nie czuję  się zwycięzcą. Jestem zmęczona, rozbita… i…”
„Nie lękaj się, robaczku. Teraz już będzie tylko lepiej. Pozwól tylko Mi ciebie leczyć, uzdrawiać. Będę to robił bardzo delikatnie „.
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Ufam Tobie. Rób ze mną co chcesz”.
Patrzeliśmy w siebie…
„Mówiłeś, że Cię zwyciężyłam. To TY mnie zwyciężyłeś. Pokonałeś mnie swoją Miłością”.
Patrzył we mnie dziwnie… znałam już ten wzrok. Ukochany był wzruszony. Ja  zresztą też…
Znów otworzyłam Biblię na przypadkowej stronie i… przeczytałam:
” ¹⁰ Miły mój odzywa się
i mówi do mnie:
„Powstań, przyjaciółko ma,
piękna ma, i pójdź!
¹¹ Bo oto minęła już zima,
deszcz ustał i przeszedł.
¹² Na ziemi widać już kwiaty,
nadszedł czas przycinania winnic,
i głos synogarlicy już słychać w naszej krainie.
¹³ Drzewo figowe wydało zawiązki owoców
i winne krzewy kwitnące już pachną.
Powstań, przyjaciółko ma,
piękna ma, i pójdź!
¹⁴ Gołąbko ma, [ukryta] w zagłębieniach skały,
w szczelinach przepaści,
ukaż mi swą twarz,
daj mi usłyszeć swój głos!
Bo słodki jest głos twój
i twarz pełna wdzięku”.”

Pustynia, dzień 37.
Dzisiejsza notka będzie inna. Nie będę opisywać całej rozmowy z Ukochanym. Po pierwsze dlatego, że trwało by to bardzo długo. A po drugie była to rozmowa bardzo osobista. Bardzo.
Zaczęło się zwyczajnie.
„Witaj Ukochany”.
„Witaj miła Moja”.
Wpatrywałam się w Jego oczy. Pomyślałam, że tak we mnie patrzy nie tylko teraz, kiedy przychodzę sobie przed Nim posiedzieć, ale zawsze. Każdej chwili dnia i nocy. Jest ze mną.
Patrzy we mnie.
Nagle przypomniały mi się najtrudniejsze chwile w moim życiu. Chwile, o których wolałabym zapomnieć… Przesuwały się przede mną. A Jezus mówił swoim cichutkim, ciepłym, czułym głosem:
„Byłem z tobą, kiedy czułaś się zupełnie sama. Samotna. Kiedy myślałaś, że nikt cię nie kocha, Ja byłem z tobą. Tuliłem cię do Serca, ukochana Moja. Kiedy byłaś porzucona, odrzucona, Ja byłem z tobą. Kiedy płakałaś nocami w poduszkę, Ja byłem z tobą, zcałowyłałem twoje łzy. Kiedy tobą pogardzano, Ja byłem z tobą. Niosłem cię w Swoich ramionach, tuliłem cię, Cierpiałem z tobą Mój robaczku”.
Patrzyłam w Niego…
Cały balast, który niosłam przez te wszystkie lata, jakby opadł. Czułam się jakby Jezus otworzył moje serce, wszedł tam i leczy moje rany. Siedziałam sobie przed Nim po prostu.
Byłam w szoku. Byłam dzieckiem, kiedy działo się to wszystko o czym mówił. Czułam się sama, samotna, zupełnie. Całkowicie. Tak… Teraz sobie uświadomiłam, że to nieprawda. Że KTOŚ wtedy ze mną był.  To dla mnie ważne.
I tak sobie w Niego patrzyłam… Potem otworzyłam Biblię na jakiejś przypadkowej stronie i przeczytałam: „¹³ Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio!
Góry, wybuchnijcie radosnym okrzykiem!
Albowiem Pan pocieszył swój lud,
zlitował się nad jego biednymi.
¹⁴ Mówił Syjon: „Pan mnie opuścił,
Pan o mnie zapomniał”.
¹⁵ Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu,
ta, która kocha syna swego łona?
A nawet, gdyby ona zapomniała,
Ja nie zapomnę o tobie.
¹⁶ Oto wyryłem cię na obu dłoniach,
twe mury są ustawicznie przede Mną.
¹⁷ Spieszą twoi budowniczowie,
a którzy burzyli cię i pustoszyli,
odchodzą precz od ciebie.
¹⁸ Podnieś oczy wokoło i popatrz:
Wszyscy się zebrali, przyszli do ciebie.
Na moje życie! – wyrocznia Pana.
Tak, w tych wszystkich ustroisz się jakby w klejnoty
i jak oblubienica opaszesz się nimi.”

Nie wytrzymałam… rozpłakałam się. A On we Mnie patrzył jak Ojciec.
„Znam wszystko, przez co przeszłaś, ukochana Moja. Teraz jesteś w Moim Sercu”.
Byłam.

Pustynia, dzień 36.
Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Panie, jak mogę Ci dziś usłużyć? Ucieszyć?”
„Służysz Mi od rana. Pobądź ze Mną, tym Mnie ucieszysz, Mój robaczku”.
Uśmiechnęłam się i  patrzyłam w Niego.
W Jego piękne i dobre oczy. Widziałam w nich to, czego doświadczam każdego dnia, każdej chwili. Miłość i Miłosierdzie. Patrzyłam i patrzyłam…
„Czego pragniesz, Moniko?”- spytał nagle.
„Czego pragnę? Dla siebie?” – odpowiedziałam pytaniem.
„Tak”.
„Pragnę kochać Ciebie,  wciąż bardziej i bardziej. I pragnę  żyć kiedyś z Tobą w Niebie”.
Zamyśliłam się…
„Tak… tego pragnę najbardziej…”- dodałam po chwili.
„Czego pragniesz, dam ci”.
Ucałowałam Go serdecznie.
„A Ty czego pragniesz, Ukochany” – spytałam.
„Twoje pragnienia są Moimi”.
Patrzeliśmy w siebie dalej. Zjednoczeni w miłości, cierpieniu.
I pragnieniach

Pustynia, dzień 35.
Dzień radości i szczęścia. W sobotę w nocy urodziło się kolejne Cudo Boże. Kacperek. Przyszedł na świat 3 miesiące za wcześnie. Jego stan był bardzo zły. Umierał. Dziś rano dostałam wiadomość, że  największy kryzys minął. Kacper żyje.
Potem dostałam jeszcze jedną dobrą wiadomość.

Wpatrywałam się w Ukochanego i dziękowałam Mu za to co robi.
„Dla ciebie wszystko, umiłowana Moja” – usłyszałam w głębi serca cichy głos. Nieśmiały i zawstydzony.
Rozczuliły mnie te słowa, poruszyły…
Patrzyłam w Niego w milczeniu.
Po chwili usłyszałam:
„Mam dla ciebie jeszcze jedną wiadomość. Twoje ofiarowanie cierpienia pomaga zbawić  wielu grzeszników”.
Byłam uradowana! Szczęśliwa! Powiedziałam Mu o tym.
„Ja też cieszę! A razem ze Mną raduje się całe Niebo”- usłyszałam.
Ucieszyłam się jeszcze bardziej!”Cierp dalej w pokorze i ciszy”.
„Będę”.

„Dla ciebie wszystko, umiłowana Moja”… Jeździłam po podwórku i rozmyślałam o tych słowach. A właściwie o czynach. Urodził się i  umarł za mnie. Zmartwychwstał dla mnie. Żyje i działa działa. Dla mnie. Uszczęśliwia, zadziwia, zachwyca i onieśmiela mnie. Kocha.
Bóg, zakochany Amant… 🙂
Pragnę i ja odpowiadać na TĘ Jego Miłość, sprawiać Mu radość. Tak, jak potrafię.
Pragnę i ja móc Mu powiedzieć: „Dla Ciebie wszystko, Umiłowany mój”.
Cierpiąc w ciszy i pokorze.

Pustynia, dzień 34
No i jak ja mam to wszystko opisać? 🙂 Może jakoś w skrócie.
Wczoraj leżąc w łóżku, rozmyślałam o tym co usłyszałam od Ukochanego…. Czy za mało siebie kocham? Za mało się troszczę o siebie? Lubię siebie, kocham, to pewne. Ale może za mało? Może za dużo myślę o innych, a za mało o sobie? Coś w moim wnętrzu mówiło mi, że właśnie tak jest. Piszę „coś”.  bo nie wiedziałam czy to był Jezus, czy może moje sumienie. I tak na chwilę zasnęłam.
Obudziłam się przed północą. Znów zaczęłam rozmyślać. Myślałam o Irku, o moim duchowym dzieciątku, które 4-go kwietnia skończyło piąty miesiąc. I tak ogólnie o sobie…
Potem zaczęłam układać bukiety Madonnie… ale zanim zaczęłam, spytałam Ukochanego czy mogę na jakiś czas przerwać nagrywanie bukietów, bo nie daję rady.
„Dobrze, wystarczy, mój robaczku. Odpocznij”.
„Raz na jakiś czas mogę nagrać, ale codziennie nie daję rady”.
„Wystarczy, odpocznij”.
I zaczęłam odmawiać Różaniec… w czasie modlitwy zobaczyłam obraz… Zobaczyłam siebie jak biegnę po jakichś schodach. Krętych i stromych. W zupełnej ciemności. Tylko ja jestem cała w świetle, Wokół jest całkowita  ciemność. Schody prowadzą w dół. I tak biegnę coraz niżej i niżej, głębiej. Jakby w głąb siebie. Głębiej i głębiej. Naraz słyszę głos, jakby płacz. Cichy na początku, potem coraz głośniejszy. Biegnę coraz szybciej, bo znam ten głos, płacz. Płacz dziecka… biegnę i biegnę. Potykam się na tych krętych schodach. W końcu jestem na dnie. Patrzę, a na gołej ziemi niemowlę leży i płacze. Niemowlę też jest całe w świetle, jak ja. Przypadam do niego, biorę szybko je na ręce i zaczynam lulać, tulić, całować…. Dziecko uspokaja się, uśmiecha się do mnie. I słyszę: „Moniko, to ty. Opiekuj się sobą”. Dziecko zniknęło, ale jednocześnie było we mnie. Ono i ja staliśmy się jednością. Potem wszystko zniknęło a ja modliłam się dalej.
Kiedy skończyłam, miałam takie poczucie, że odnalazłam siebie, wróciłam do siebie. Byłam u siebie… 🙂

Potem patrzyłam w Ukochanego. Uśmiechaliśmy się do siebie.
„Dziękuję Ci, mój Wariacie” – roześmiałam się serdecznie.
Patrzył rozpromieniony.
„Znów jesteś Moja!”
„Całkowicie!”’

Pustynia, dzień 33.
Wpatrywałam się w Ukochanego i prosiłam w bardzo pilnej i nagłej intencji. Umiłowany zapewnił mnie, że czuwa nad wszystkim.

Właśnie dowiedziałam o śmierci mojego  bliskiego kolegi… Przyjaciela. Też malował  ustami, jak ja. Też był na wózku, chorował na SM.
Trudno mi, jestem w szoku, szczerze mówiąc…
.Ale  jednak spróbuję pisać dalej. Ufam, że Irek jest  już u PANA. I polecam jego duszę Waszej modlitwie.
http://www.amun.com.pl/artysci/betlewicz/betlewicz_ireneusz.htm

Więc wpatrywałam się dalej w Oblicze Jezusa…
„Troszczysz się o innych”- usłyszałam w głębi serca.
Oburzyłam się.
„Panie, jak mam się nie troszczyć o innych, nie martwić się o nich? Przecież to moi bliźni”.
„Kochasz Mnie i ich. A kochając Mnie i bliźnich, nie możesz nie kochać siebie”.
Zdumiała mnie ta odpowiedź! Czułam, że ma ona związek z naszą wczorajszą rozmową.
„Tak…. kocham siebie!
Jezus uśmiechnął się do mnie a  ja do Niego. I tak trwaliśmy….

Pustynia, dzień 32
Miałam zamiar napisać dziś długą notkę. Niestety nie dam rady, sił brakuje. Jednak trochę spróbuję.
Dziś także wpatrywałam się w Ukochanego. I rozmawiałam z Nim o sobie.
Zanim zaczęlam się w Niego patrzeć, musiałam jeszcze coś skończyć a On na mnie czekał. Na początku więc Go za to przeprosiłam, że czekał. I pomyślałam, że to ja potrzebuję spotkania z Nim, modlitwy,  a  nie On.
„Mylisz się, Moniko – usłyszałam w głębi serca – Ja także pragnę spotkania z tobą. Tęsknię za tobą. Kocham cię tak, jakbyś była jedyną na świecie”.
Potem odnowiliśmy nasz ślub… 🙂 Byłam bardzo szczęśliwa.
A potem… właśnie rozmawialiśmy o mnie. O moich słabościach, ranach ukrytych głęboko na dnie serca. Dawno z Nim o tym nie rozmawiałam, bardzo dawno…. A teraz czułam się jak małe dziecko, siedzące na kolanach kochającego Ojca i wyjawiające swoje najskrytsze sekrety.
Jak dziecko… W nocy kiedy układałam bukiety Madonnie i kiedy odmawiałam „Ojcze nasz”, wyobraziłam sobie siebie  jako małą dziewczynkę, która tańczy przed swoim Tatą, dla Niego.
Tak czułam się i teraz, przed Ukochanym. Jak dziecko…
Rozmawiałam i słuchałam… a przede wszystkim otwierałam się przed Nim. A jednocześnie, dziwne… ale miałam takie poczucie, że to ON sam otwiera mnie przede… mną samą. Otwiera, pokazuje, leczy, i przytula do  Serca moje rany, słabości, nędzę.
Potrzebowałam tego bardzo. Nie miałam świadomości, że we mnie kryje się aż tyle…
A teraz mam poczucie wielkiej ulgi. I tęsknię za Nim, jeszcze bardziej…

Pustynia, dzień 31
Wpatrywałam się w Umiłowanego… dziś był poważny. Byłam zmęczona.Wiedział o tym.
„Jeszcze wiele podobnych walk cię czeka” – usłyszałam w głębi serca.
„Będę walczyć. Ile będzie trzeba”.
Zauważyłam, że też był zmęczony.
„Byłem dzisiaj z tobą, robaczku”.
Wiem. Dziękuję Jezu Ukochany”.
Patrzyłam w Niego długo… Potem poszłam za  Nim, Drogą krzyżową. I teraz też idę.