Autor: Maleńka

Nad ranem jak zwykle układałam bukiety Maryi. Odmawiałam Różaniec. I podczas modlitwy zobaczyłam niezwykły obraz… niezwykle piękny i pełen czułości… Zobaczyłam Ukochanego trzymającego w ramionach małe dziecko. Tulił je do siebie, całował, pieścił. Uśmiechał się do dzieciątka, a ono odwzajemniało uśmiech.
„To ty, robaczku. To twoja dusza”- usłyszałam w głębi serca.
Byłam wzruszona, szczęśliwa…
„Jestem w ramionach Jezusa”- pomyślałam. Uśmiechnęłam się do tej myśli.
„Tak, jesteś w Moich ramionach, umiłowana Moja, najdroższa”.
Jak dziecko w ramionach kochającego Ojca… Matki.

Potem siostra przyniosła Cudo Boże, żeby je popilnować. Kiedy mama je trzymała, ja zaczęłam do niego „gugać” i uśmiechać się. A wtedy ono uśmiechało się do mnie. Śmiało się dosłownie! 🙂
Wtedy znów zobaczyłam ten obraz… Mnie w ramionach Boga.
I ten obraz we mnie trwa.

Dziś nie dam rady nic więcej napisać. Ta notka wystarczy… 🙂

Trwam w zdumieniu! W zachwycie! To niepojęte dla mnie… niezrozumiałe. Działasz przez ten blog. Jest Twój, Ukochany mój Jezu. Panie mój i Zbawicielu… Uwielbiam Cię! Wysławiam! Wychwalam! I dziękuję Ci, Umiłowany mój!
Jestem Twoim małym robaczkiem, Twoim narzędziem… Ty mnie wybrałeś. Ciągle się dziwię dlaczego… Ale ufam Tobie, Ukochany. I Tobie oddaję!
Tańczę przed Twoim Tronem. Ciągle. Wiruję przed TOBĄ! Ofiarowuję cierpienie.
A Ty działasz przeze mnie i przez ten skromny blog.
Dziękuję Ci Jezu!

Tego jeszcze nie było, żebym napisała trzy notki w jednym dniu… To też dzięki Tobie. Tylko dzięki Tobie!

„Prosiłeś, żeby do Ciebie przyjść, Ukochany, więc jestem” – wyszeptałam wpatrując się w Jego  oczy.
Patrzył we mnie z wielką miłością.
„Moje Serce czeka na was, na ciebie”.
„Straszliwa jest Twoja Męka, Panie… smutno mi ogromnie, że musiałeś tak bardzo cierpieć za mnie… dla mnie”.
„Pragnąłem. I powinnaś się  z tego radować, cieszyć i chwalić Boga, a nie smucić”.
Patrzyłam w Niego pytająco…
„Dzięki Mojej Męce, cierpieniu możesz żyć  ze Mną na wieki”.
„Ale Ciebie tak bardzo bolało…”
„Miłość nie patrzy na ból, Miłość patrzy dalej. I ty o tym wiesz, robaczku”.
„Wiem, Panie”.

Obudziłam się. Była głęboka noc. Bolało bardzo. Zaczęłam rozważać Mękę Ukochanego… biczowanie. Przypomniała mi się scena z „Pasji”. Wprawdzie to tylko film, ale bardzo sugestywny.
Widziałam więc Jezusa przywiązanego do słupa… i bitego, biczowanego, katowanego. Umęczonego. Całego w ranach i sińcach. Właściwie był jedną wielką rana…
„I teraz też Mnie tak bijecie swoimi grzechami, katujecie Moje Serce. bawicie się Mną”.
Leżałam osłupiała. Do głębi poruszona… Mówił też o mnie. Ja też Go biję, bawię się Nim…
Obraz znikł. A ja usłyszałam: „Przyjdzcie do Mnie wszyscy. Moje Miłosierne Serce czeka na was”.

Wpatrywałam się w oczy Ukochanego… Były smutne.
„Mów Panie, proszę. Sługa Twa słucha”
„Cierpię. Bardzo ranią Moje Serce ludzie swoimi grzechami. Nawet nie wiesz jak bardzo…”
„Chciałabym Ci jakoś ulżyć… Czy to możliwe?
„Gdy bardzo cierpisz, rozmyślaj o Mojej Męce. Wtedy Mi ulżysz”.
„Dobrze Jezu. Spróbuję”.

Patrzyliśmy w siebie, bez słów… długo. Zanurzał mnie w Sobie. Myślałam o tym co widziałam rano. Dosłownie przybiegł mi na ratunek. Szalony Bóg. Uśmiechał się teraz do mnie. Ja do Niego też.
„Odkupiłem cię Moją Krwią, robaczku. Jesteś Mi droga. Kocham cię”- powiedział łagodnie, czule.
„I ja Cię kocham, Panie, ale nie wiem jak…”
Przerwał mi w pół słowa.
„Wiem, widzę. Pokazujesz Mi to każdego dnia, wiele razy. Kiedy  ze Mną rozmawiasz, gdy ofiarujesz cierpienie. Kiedy uśmiechasz się mimo bólu. Sposób w jaki wymawiasz Moje  Imię też mówi, że Mnie kochasz”.
Uśmiechnęłam się do Niego… 🙂 tak, często wymawiam Jego Imię. Tak, po prostu…
Wpatrywaliśmy się w siebie dalej.
„Cierpisz” – powiedział po chwili.
„Tak, ale ofiarowuję. Tańczę przed Twoim Tronem”.
„Jestem z tobą”.

Dziś gdy układałam bukiety Madonnie, rozmyślałam o tym jakie cuda dzieją się w moim sercu dzięki Ukochanemu… Cuda i dziwy! O dobru, radości i szczęściu jakim mnie, małego robaczka On obdarza. Tak wiele otrzymuję od NIEGO! Tak wiele! Tak bardzo mnie kocha!
A ja? Jak Mu się za to wszystko odwdzięczam? I przypomniałam swoje grzechy, słabości… „Tym Ci się odwdzięczam, Ukochany!” – pomyślałam. I ogarnął mnie wielki żal smutek i ból… Zaczęłam płakać, łkać z żalu. „Daruj mi, PANIE daruj…” – szeptałam.
Przez łzy zobaczyłam znajomą Dłoń, w geście rozgrzeszenia… ” Daruję ci, mój robaczku!”

Wpatrywałam się w Jego Oblicze…  „Widziałam Cię dzisiaj, Panie! Widziałam Twoją dłoń… łaski…”
Jezus wyglądał inaczej niż zwykle. Jego oczy… wyglądały… jakby był bardzo smutny i bardzo radosny jednocześnie.
Patrzył we mnie.
„Wzruszyłaś Mnie, robaczku. Tym, że nie poprzestałaś na łaskach dla siebie, ale prosiłaś też o nie dla innych. Wzruszyłaś Mnie”.
Patrzył z taką miłością…

Moje duchowe dzieciątko kończy dziś trzy miesiące 🙂

Obudziłam się w nocy, na zegarku była dokładnie 1.58. A że nie mogłam już zasnąć, zaczęłam odmawiać Różaniec. Róże dla Mamy.
Odmawiałam… powoli. Krzyż ciążył mi. A ja układałam bukiety. Chciałam, żeby były staranne i piękne.
Kiedy skończyłam, zobaczyłam… obraz… Tors mężczyzny. Wydał mi się znajomy, tylko do tej pory widziałam Go z daleka. Teraz był blisko… bardzo blisko. Biała tunika była cała w świetle. Miała też wycięcie w miejscu gdzie było Serce. Bił stamtąd jeszcze większy blask niż z tuniki. Światło nie oślepiało mnie jednak. Zanurzało mnie, ogarniało. I zobaczyłam dłoń… zranioną. Mężczyzna włożył ją pod tunikę, gdzie było Serce, potem wyjął. W dłoni trzymał klejnoty, skarby drogocenne. Pierwszy raz takie widziałam. Były piękne….
„To są łaski, którymi cie obsypuję, ukochana Moja!”- usłyszałam. „A tym, za których się modlę, których kocham, Panie? Dla nich też… proszę…” – błagałam Go.
Mężczyzna jeszcze raz włożył dłoń w miejsce gdzie było Serce i wyjął garść klejnotow. „To są łaski, którymi ich obdarowuję”. Dziękowałam Mu i dziękowałam… A On znikł.
Leżałam jeszcze potem długo i rozmyślałam o tym co widziałam. Aż w końcu usnęłam…

Leżę już w łóżku. Przed chwilą Ukochany przyniósł mi krzyż. „Przynoszę ci Mój krzyż, Moniko” – powiedział po prostu. „Daj mi go, Panie. Dziękuję”. Powiedział, że jest ze mną. Głos Jego łagodny, troskliwy. Pełen miłości. A krzyż? Ciężki, twardy, szorstki. Leżę przygnieciona jego ciężarem. Obolala, cierpiąca. Ale szczęśliwa. Dał mi koronę cierniową, gwoździe. teraz krzyż. Uczynił mnie najszczęśliwszą z ludzi.