Autor: Maleńka

Siedziałam i patrzyłam w Jego oczy. Patrzył we mnie czule. A ja rozmyślałam… O kim? O moim bratanku.
„Nie wstydzi się mnie”.
„Przeciwnie. Chwali się Tobą, Promyku!”
„Tak…”- uśmiechnęłam się do Ukochanego.
Kilka dni temu u Łajka był kolega z klasy. Bratowa opowiedziała mi ich rozmowę.
W pokoju Łajka na ścianie wisi jego portret, który kiedyś mu namalowałam. Jest dość duży i wisi na honorowym miejscu tak, że nie sposób go nie zauważyć.
– To ty? – bardziej stwierdził niż spytał kolega Łajka, Mateusz.
– Ja. Ciocia mnie namalowała.
– Jest artystką?
– Tak, maluje obrazy.
– Ładnie. Podobny jesteś.
-No – odparł Łaj. A po chwili dodał:
– Ale to nie jest taki zwykły obraz.
– Tak? – zaciekawił się Mateusz.
– Ciocia namalowała go buzią.
– Nie ma rąk? – spytał Mateusz.
– Ma. Chore. Nogi też ma chore. Na wózku jeździ.
– A, to współczuję.
– Nie musisz mi współczuć. Ciocia już dawno tak ma.

„Dla niego moja niepełnosprawność to normalna sprawa” – uśmiechnęłam się.
Pamiętam kiedyś jak był mały, w kościele wdrapywał mi się na kolana. Starsze panie komentowały głośnym szeptem, że na niepełnosprawną włazi. Oburzone były. A Łaj chciał na kolanka do cioci, po prostu. W domu siedział często, to i w kościele też chciał.
🙂

Ucałowałam Umiłowanego. Ucałowałam i wpatrywałam się w Niego. Patrzył we mnie… słodko.
„Ukochany!”
„Perełko Moja!”
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie”
Patrzył czule bardzo…
„Jak mogę Ci dziś usłużyć?” – spytałam.
„Ofiaruj, proszę cierpienie za grzeszników. Tańcz za grzeszników, Promyczku!”
„Dobrze, Ukochany!”
Patrzył łagodnie, poważnie. Patrzyłam Mu w oczy.
„Jak bardzo musisz za nas, za grzeszników, cierpieć!” – pomyślałam.
Patrzyłam w Niego smutno… Długo tak patrzyłam.
Patrzył…
„Uśmiechnij się do Mnie, Promyku!”
Uśmiechnęłam się.
„Dla Ciebie zawsze!”
Uśmiechał się do mnie.
„Tańcz z uśmiechem, Perełko! Tym sprawiasz Mi radość wielką!”

Tańczę bardzo, więc krótko.

Uśmiechał się do mnie promiennie. A ja do Niego.
„Panie Jezu!”
„Mój Promyku!”
Wpatrywałam się w Ukochanego.
„Co Mi dziś powiesz?”
„Szczęśliwa jestem, bo  mnie kochasz! Za nic!”
„Miłość kocha za darmo, Promyczku!”
Patrzył czule…
Odpoczywałam w Miłości

Wpatrywałam się w Miłosiernego. Patrzył we mnie promiennie… i czule bardzo.
„Ukochany, Umiłowany… Najdroższy!”
„Córeczko, dziecko Moje!”
Ucałowałam Go i patrzyłam w Niego uśmiechnięta.
„Jestem Twoim dzieckiem”.
Patrzył,  a ja rozmyślałam…
„Mój obraz dziecka: bezbronne, bezradne, nieporadne, rozbrykane, niesforne, ufne i szczere… i małe”.
Patrzył… tkliwie.
„Taka do Mnie przychodzisz, Promyku!”
„Rozbrykana przede wszystkim!”
Uśmiechał się do mnie, i ja do Niego.
„Przychodzę do Ciebie… taka malutka i umorusana… wyciągam do Ciebie rączki i mówię: „Kocham Cię!!!”
„Podnoszę Cię, Promyczku, biorę w ramiona, całuję i tulę do Serca!”
„I dajesz mi wszystko. Tego doświadczam… ciągle!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem. Wzruszeni.

„Ukochany!”
„Promyczku!”
„Przyszłam posiedzieć u Twoich stóp. Zmęczona jestem…”
Ucałowałam Go i patrzyłam Mu w oczy.
„Posiedź Promyczku, córeczko Moja. Odpocznij”.
Patrzył we mnie promiennie i tkliwie. I ja patrzyłam. Umiłowany zanurzał mnie w Sobie. Trwaliśmy w milczeniu. Długo.
Potem moje oczy skierowały się /same…/ na słowa z dzisiejszej Ewangelii: „A ta siedziała u stóp Pana i wsłuchiwała się w Jego słowo”.
Umiłowany patrzył czule. A ja zaczęłam rozmyślać. „Siedzieć u Jego stóp” – jak sługa u stóp Pana. Jak oblubienica u stóp Oblubieńca.
Jak pies…
Siedzieć u JEGO stóp to wierność i miłość, i ufność.
„Ja też, jak ona…”- szepnęłam nieśmiało.
Patrzył czule.
„Tak. Podobnie jak  Maria siedzisz u Moich stóp, Promyku!”

Jest przy mnie, ze mną. We mnie. Blisko, najbliżej… intymnie bardzo. Przychodzi cicho, delikatnie. I patrzy we mnie, jak nikt inny. Łagodnie, czule i promiennie. Jego wzrok, Jego spojrzenie nie potępia, nie oskarża. Podnosi. Patrzy we mnie… Myślę, że podobnie patrzył na/w celnika Mateusza, albo Marię Magdalenę. Podnosi mnie. Nie tylko z grzechów. Podnosi codziennie rano, z łóżka. Podnosi do tańca. Podnosi do Serca. Mój Umiłowany, Pan Jezus. Mój Oblubieniec.
Piękny, czuły i delikatny.
A/ ja Jego. Niech będzie uwielbiony, w moim życiu i w moim cierpieniu.

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we promiennie…
„Ukochany!”
„Perło Moja!”
Ucałowałam Go i wpatrywałam się dalej.
„Przyszłam posiedzieć…”- uśmiechnęłam się do Niego.
Patrzył… Jasny, świetlisty. Zanurzał mnie w Sobie.
„Kochasz Mnie?” – spytał nagle.
„Panie… Ty wiesz jak bardzo. A raczej… jak mało…”
Jak bardzo bym Go kochała, to i tak wciąż za mało.
Patrzył…
„Oddałabyś życie za Mnie?”
„Gdyby trzeba było – tak!”
„Dlaczego?”
„Bo mnie kochasz. Oddałeś życie za mnie. I ja Cię kocham”.
Patrzył… tkliwie.
„Tak, kochasz Mnie. A życie oddajesz za Mnie co dzień”
Patrzył… w taki sposób, że… łzy nabiegły mi do oczu… Łzy szczęścia.
Patrzyliśmy tak w siebie nawzajem.
Długo.

Wpatrywałam się w Umiłowanego…
Żyję w Jego Obecności. Wciąż. A raczej On żyje we mnie. Daje mi Życie. Jest Życiem.
A ja żyję w Nim. I dla Niego.
Patrzył we mnie czule… Tkliwie. Promiennie. I szeptał mi do serca.
„Jaka Ty piękna, Moja Perełko!”
Uśmiechałam się do Niego.
„To dzięki Tobie, Ukochany! Ty mnie upiększasz… Ozdabiasz mnie Miłosierdziem!”

Teraz tańczę, dla Niego. Dla Umiłowanego mojego. I z Nim.
Tańczę  tzn ofiaruję Mu swoje cierpienie. Bo mnie kocha. I ja Go kocham.

Tańczę teraz bardzo, ale troszkę spróbuję napisać.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył promiennie we mnie…
„Umiłowany! Ufam Tobie!”
„Jak bardzo ufasz, tyle dostajesz, Promyku!”
„Dajesz mi bardzo, bardzo dużo! Ponad miarę!”
Patrzył czule…
„Jesteś nikim, Córko Moja!”
„Tak, jestem nikim! Ale mam CIEBIE!!!”
„Masz Mnie. Jestem Twój!”
Patrzył… A ja byłam jak ta owieczka z mojego obrazu. Blisko Jezusa, blisko Jego twarzy. Blisko Jego Serca.