Autor: Maleńka

Patrzył we mnie, mój Umiłowany. Czule, tkliwie, słodko…  Zmęczony, cierpiący. I ja patrzyłam. Zmęczona i cierpiąca.
Tak, tańczyliśmy razem w nocy. Siedział obok mnie w nocy, na łóżku. I teraz też tańczyliśmy.
Ale nie rozmawialiśmy o cierpieniu, ani o tańcu. To było naturalne, normalne. Przecież dziś piątek.
Więc wpatrywałam się w Ukochanego. I On patrzył.
Uśmiechałam się do Niego.
Patrzył promiennie.
„Dobrze Mi z Tobą, Promyczku”.
„I mi z Tobą bardzo dobrze, Ukochany. Bardzo dobrze! Bardzo!”
Uśmiechał się do mnie…
„Jesteś Moja?” – wciąż się uśmiechał. Znał odpowiedź.
„Twoja! Całkowicie!”
„Jesteś Mój?” – uśmiechałam się. Znałam odpowiedź.
„Jestem, Perełko!”
I tak trwaliśmy we wspólnym uśmiechu, cierpieniu i tańcu.

Piękna modlitwa:

Modlitwa Hioba

Panie naucz mnie milczeć
naucz milczeć mój język
i moje wargi
Naucz milczeć moje serce
Naucz mnie nie odpowiadać
na źle postawione pytania
i fałszywe oskarżenia
Naucz mnie milczeć
nawet kiedy mówię

Naucz mnie milczeć
kiedy chcę krzyczeć
kiedy milczenie boli
Naucz mnie nie skarżyć się
nie mówić o zmienności życia
jak ciężkie ono
jak mało w nim wszelkiego sensu

Naucz mnie sensu milczenia
i milczenia sensu

Naucz mnie abym i w śmierci milczał
bo są tacy których śmierć
krzyczy zawczasu do samego nieba

Naucz mnie modlitwy
która jest tęsknotą
i o nic nie prosi

Naucz mnie milczeć
zwłaszcza wobec tych
których kocham
niech nigdy słowo
od nich mnie nie rozdzieli

Naucz mnie milczenia
chorego zwierzęcia
milczenia chmury deszczu trawy
milczenia wieczoru i nocy
milczenia dobroci
i wdzięczności
Panie naucz mnie milczenia snu
milczenia wszystkich moich umarłych

Naucz mnie Panie
swojego
najgłębszego milczenia

– Anna Kamienska

Dziś tańczę bardzo, więc krótko.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie bardzo czule… Ucałowałam Go i szepnęłam:
„Witaj Umiłowany!”
„Witaj piękna Moja!”
Roześmiałam się serdecznie.
„Mówisz podobnie jak moje duchowe Dziecko. Kiedy do mnie przyjeżdża wita się: 'Szczęść Boże! Cześć piękna!”
„Pięknie Cię wita!”
„Bardzo!”
Odpoczywałam…

Wczoraj, po napisaniu notki poszłam trochę na podwórko. Tato przesadził mnie na wózek elektryczny, w ten sposób „poszłam” 🙂 . I sobie jeździłam układając raz po raz bukiety Madonnie. Patrzę, a mój bratanek Łaj idzie, dumny i zadowolony, trzymając w ręku doniczkę. A w tej doniczce… 🙂 No właśnie! To była jego duma i radość. Otóż kilka dni temu znalazł ziarenko słonecznika. Postanowił je wsadzić do doniczki. Pielęgnował je, podlewał, sypał jakieś igły z drzew „żeby lepiej rosło” 🙂
A teraz szedł z tą doniczką.
– Ciociu! Patrz! – podsunął mi pod nos doniczkę.
– Wow! Piękna! – pochwaliłam. Z doniczki wystawała łodyżka i dwa listki – A gdzie ty z tym idziesz?
– Do ogródka. Przesadzę do większej doniczki. Babcia mówi, że już można.
– Aha – uśmiechnęłam się.
I on poszedł do ogrodu, a ja jeździłam dalej po chodniku.
W oddali słyszałam jak mówił sam do siebie:
– Babcia miała świetny pomysł z tą łyżką!
Łyżką przesadzał sadzonkę słonecznika 🙂
Jeździłam dalej, układając bukieciki. Nagle… usłyszałam głośny płacz! Szloch! To płakał Łajek.
Podjechałam do niego.
– Co się stało…???!
– Zła… złamał się!!! – chlipał chłopczyk.
– Złamał???
Chciałam podjechać jeszcze bliżej niego. Nie zdążyłam, Łaj pobiegł do domu. Dogoniłam go przy ganku.
– Nie płacz… Posadzisz drugi… – chciałam go jakoś pocieszyć.
-Tak.. Ale to był mój pierwszy…! – łkał.
W tej sekundzie zrozumiałam własną głupotę! To był jego pierwszy słonecznik, jego pierwsze posadzone ziarenko. A ja mu o drugim!
– Chodź do mnie! – rozłożyłam ręce, ramiona.
Łaj wprost się we mnie rzucił! Wtulił się we mnie. Objęłam go.
– Kochany… – szeptałam głaszcząc go.
Tulił się długo. Potem poszedł do domu.
Za jakiś czas znów przyszedł. Okazało się, że roślinka nie jest całkiem złamana, nadłamana tylko.
Może odżyje… 🙂

„Tylko dziecko potrafi jeszcze płakać nad nadłamaną rośliną. Tylko dziecko. I ON!” – myślałam.

„Ocal we mnie dziecko!” – szepnęłam wpatrując się w Ukochanego.
„Jesteś dzieckiem, Promyczku!”
„No chyba nie bardzo…” – szepnęłam przypominając sobie moją pierwszą reakcję na płacz Łajka.
Patrzył we mnie czule bardzo…
„Wczoraj dziecko tuliło dziecko, Mój Promyku”.
Patrzyłam…

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Tyle rzeczy chciałam Mu opowiedzieć! O wczorajszym niespodziewanym (ale oczekiwanym 🙂 ) gościu, ks. Adamie. O tym, że Jego Miłosierny wizerunek jest już w  rękach właściciela, tzn. księdza. O Benedyktyńskim Różańcu na rękę, który od niego dostałam.
Tyle chciałam Mu opowiedzieć! Jednak… On patrzył 🙂 … I wiedziałam, że ON o tym wszystkim wie i cieszy się  razem ze mną.
„Ukochany!”
„Miła Moja!”
Patrzył bardzo  czule, słodko…. promiennie. I ja patrzyłam. W milczeniu.
Zanurzał mnie w Miłości..
„Promyczku!” – usłyszałam w głębi serca.
„Tak?”
„Pięknie wczoraj postąpiłaś”.
Zawstydziłam się…
„Postąpiłam jak uważałam” – szepnęłam.
Patrzył we mnie przenikliwie.
„Wynagrodzę Cię za to!”
Pochyliłam się do Niego.
„Nagradzasz mnie codziennie!”
Patrzył…
„Ja nie dla nagrody,  tylko… dla Ciebie!”
ON jest nagrodą. Nagradza mnie co dzień. Sobą. Za nic, nagradza.
„Odpocznij we Mnie, Promyczku!”
Odpoczywałam…

Tak siedzę i myślę… 🙂 Szczęśliwa bardzo! Najszczęśliwsza na świecie! Na świecie??! 😀  W całym kosmosie!!!
Nie będę dziś opisywać mojej rozmowy z Umiłowanym moim.  Dlaczego?
Słów brakuje. Nie chcę umniejszać, zamykać w słowa, tego, co nieopisywalne.
Siedziałam i wpatrywałam się w Niego, jak zwykle.
Jak zwykle?
Nie! Każde spotkanie z Ukochanym, rozmowa z Nim, bycie – jest niezwykłym doświadczeniem. Niesamowitym! Jedynym w swoim rodzaju.
Wpatrywałam się więc w Niego, w Umiłowanego mojego. A On patrzył we mnie.
Świetlisty, jasny, promienny. Płomienny. Ogarniał mnie, otulał. Byłam w Jego świetle, w Jego jasności.
Patrzył we mnie… A Jego spojrzenie mówiło, że jestem bardzo przez Niego kochana. Droga Mu, jedyna. Piękna.
To mówiło mi Jego spojrzenie.
Patrzyłam i patrzyłam, I patrzyłam… Szczęśliwa, pełna pokoju i radości. I cierpiąca.
On łagodny, czuły, promienny. I cierpiący.
Tańczyliśmy.
Teraz już za NIM tęsknię.
A po tej rozmowie pozostał dziwny ból serca. Ból tęsknoty…?
Jednocześnie bardzo szczęśliwa.
Dziwne…

Zmęczona po nocnym tańcu, wciąż tańcząca… (?) Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie promiennie.
Ucałowałam Go i patrzyłam w Jego oczy.
„Cały dla Ciebie, Perełko!”
„Cała dla Ciebie!”
Patrzył tkliwie…
„Tak! – szepnęłam – Cały jesteś dla mnie. Cały!”
„A Ty, Promyku, cała dla Mnie. Tańczysz!”
„Tańczę? Taka jestem zmęczona, że nawet nie wiem czy tańczę…”
Patrzył z wielką miłością.
„Ofiarujesz Mi, prawda?”
„Tak! Ofiarowuję!”
Promieniał.
„Pięknie tańczysz, Promyczku. Bardzo pięknie!”
Uśmiechnęłam się do Umiłowanego. I On się uśmiechał.
„Piękna jesteś Perełko Moja!”
„Dziękuję… chcę być piękna dla CIEBIE!”
Zanurzał mnie w Sobie…
„Tańczysz we Mnie, Promieniu!”

Wpatrywałam się w mojego Umiłowanego. W Oblubieńca mojego. Patrzył czule, tkliwie, łagodnie.
Ucałowałam Go i patrzyłam. Szeptał mi do serca słowa miłości.
Nie będę ich przytaczać, bo nie mam sił.
Napiszę tylko, że w NIM, w Ukochanym moim wypełniają się wszystkie moje tęsknoty, pragnienia, potrzeby.
On jest ich wypełnieniem.
Tańczę teraz bardzo. Z Umiłowanym.

Dziś 1-szy piątek miesiąca. Ks proboszcz odwiedzał z Panem Jezusem chorych. Był u mojego Dziecka, zaszedł też na chwilę do mnie. Akurat malowałam.
– Ooo! Co robisz? – spytał.
– Maluję.
Przyglądał się obrazowi zdziwiony.
– A, a czyja to Maryja? – spytał znów.
– Jak „czyja?” – uśmiechnęłam się – Moja!
Aż podskoczył ze zdumienia.
– Tak, tak! Oczywiście! Twoja!
Śmiałam się serdecznie. On uśmiechał się…. nieśmiało.
Za chwilę poszedł.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie czule…
„Moja Madonna…” -uśmiechałam się do Niego.
„Dobrze powiedziałaś. Twoja!”
„Ty też jesteś mój! Mój Bóg, mój Pan, mój Zbawiciel i mój Ukochany!”
Patrzył promiennie. Zanurzał mnie  w Sobie…

Weszłam… jednak tańczę (cierpię, to cierpienie przyjmuję i Bogu ofiarowuję)  bardzo, bardzo intensywnie. Więc w każdej chwili mogę wyjść i opublikować niedokończoną notkę.
Ale spróbuję troszkę napisać.

Obudziłam się w nocy. Nie mogłam spać, tańczyłam. Uśmiechnęłam się do Ukochanego. Odsunęłam kołdrę, żeby mógł usiąść…
„Jestem, Promyczku!”
Uśmiechnęłam się znów do Niego.
Tańczyliśmy…

Ucałowałam Go. Patrzył we mnie czule bardzo…
„Promyku!”
„Umiłowany! Przyszłam posiedzieć przy Tobie”.
Po chwili dodałam:
„Ty siedzisz przy mnie w nocy, a ja przy Tobie teraz…”
Rozpromienił się.
„Jesteś ze Mną od nocy. Jesteś przy Mnie! Pocieszasz Mnie”.
Patrzyłam…
„Pocieszam?”
„Pocieszasz Mnie tańcem, Promyku”.
Otulał mnie Miłością….

Napisałam. Dzięki Niemu.

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie tak, jak tylko On potrafi…
„Ukochany!”
„Promyczku! Tańczysz!”
„Tańczę!”
Uśmiechnęłam się… On był poważny…
„Uśmiechnij się do mnie, Umiłowany”.
Uśmiechnął się bardzo promiennie… Trwaliśmy tak długo…
„Jakiś Ty piękny! Jaki Dobry!”
Patrzył… czule bardzo.
Spojrzałam na obraz, który teraz maluję, na „Uśmiechniętą Madonnę z Dzieciątkiem i aniołami”.  Jeden z nich gra na mandolinie Dzieciątku Jezus.
„Chciałabym grać dla Ciebie jak on…”
„Tańczysz dla Mnie!”
„Tak, tańczę. To nie tylko piękne… To trudne, często bardzo. Szczególnie kiedy bardzo boli. Wtedy chyba nawet nie tańczę…”
Patrzył… najczulej.
„Wtedy tańczysz dla Mnie  najpiękniej, Promyczku!”
” Tak…?”
„Tak!”
Patrzyłam długo…