Miesiąc: luty 2016

Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie tak, że… brak słów.
„Ukochany!”- ucałowałam Go.
„Perło Moja!”
Ucałowałam Go znów. Patrzył…
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie”.
„Posiedź”.
Patrzyłam w Niego tańcząca.
„Przepraszam… nie mam teraz sił odprawić Drogi Krzyżowej… Potem sobie włączę i odprawię”.
„Idziesz Nią, teraz. Promyku! Ale potem też możesz włączyć”.
Patrzył we mnie, a ja w Niego.
„Idziesz Nią!”- powtórzył.
„Tak!”

Odprawiłam.
A Drogą Krzyżową, tak, idę. Każdego dnia. Za Ukochanym,

„Ukochany, tańczę. Ofiaruję swój taniec w intencji moich Dzieci, żeby mogły żyć kiedyś z Tobą w Niebie. I za dzieci nienarodzone. Przyjmij proszę mój taniec!”
„Zawsze przyjmuję, Promyczku!”
„Dziękuję!”

Patrzył we mnie z zachwytem… Ucałowałam Go.
„Kochasz swoje Dzieci, Promyku”.
„Tak!”
„I chcesz dla Nich…”
„Nieba!”
Patrzył promienny.

Rano w czasie układania bukietów, znów zobaczyłam Serce Ukochanego. Piękne. Gorejące, Zranione… Potem zamieniło się w białą Hostię. Wstąpiła Ona do mojego serca.
„Serce Moje chce odpocząć w sercu Mej Oblubienicy!”
„Odpocznij we mnie, Panie Jezu!”

Patrzył we mnie czule, bardzo czule.
„Serce Moje odpoczywa w Tobie, Perło Moja kochana. I Ty odpocznij we Mnie”.
Odpoczywałam…

Ukochany powiedział, że dziś notki pisać nie muszę. Ale chcę, choć trochę. Dla Niego.
Sił coraz mniej, a krzyż choroby coraz cięższy. Kiedy upadam, Umiłowany mnie podnosi i tuli do swego Serca. I przyciąga bliżej i bliżę do Siebie. Do Serca. Dziś rano, w czasie układania bukietów, widziałam oczami duszy to Serce. Płonące z Miłości do mnie… Zranione z Miłości do mnie.
Trwam przy Ukochanym, przy Jego Sercu. A moje małe, biednie serce tuli się  do Jego Serca.

Rano układałam bukiety Madonnie w moich intencjach. Po ich skończeniu prosiłam:
„Kochana Mamo, przyjmij proszę tę moją nieudolną modlitwę!”
„Z największą  radością, Córeczko!”

Wpatrywałam się… Patrzył czule bardzo. Opowiadałam Mu:
„Wiesz, malowałam dziś trochę. I widziałam kowalika, małego mojego kolegę”.
„Widziałem Twój uśmiech, Promyku!”
Patrzył promienny.
„A Ty co mi powiesz, Ukochany?”- spytałam.
Milczał. Ale z Jego spojrzenia wyczytać można było więcej niż jakiekolwiek słowo. Miłość, pragnienie… mnie, i wielką tęsknotę…
„Uwielbiam Cię, Ukochany!”
Patrzył…
„Jesteś Mi pociechą, Perełko!”
„Dziękuję, że mogę, Umiłowany!”

Był ze mną w nocy. Tańczyliśmy.

Patrzył  we mnie Umiłowany mój… czule. Bardzo czule…
„Tęskniłem, Promyczku”.
„Tęskniłeś? Byłeś przy mnie całą noc… I tęskniłeś?”
” A Ty, Promyku, nie?”
„Też… wciąż za Tobą tęsknię!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem. Tańczący, zmęczeni i zakochani…
„Jak bardzo musisz mnie kochać…”- szepnęłam.
Oczy Mu się iskrzyły.
„Nad życie i śmierć! Na wieczność!”

Patrzył we  mnie… brak słów.
„Promyczku, jesteś piękna, bo kochasz!”
Wpatrywałam się w Ukochanego. W Ukochanego. W Miłość.
„Tak!”
Miłość jest pierwsza. Definiuje wszystko inne. Czynię dobro ze względu na Miłość. Dźwigam krzyż i idę za Ukochanym  ze względu  na Niego. Tańczę (ofiaruję cierpienie) ze względu na Miłość.
Miłość jest pierwsza.
Dziś Ewangelia o Mateuszu. A raczej o spojrzeniu pełnym Miłości.
To ja jestem Mateuszem zamkniętym w swojej komorze. Komorze choroby, samotności, nieśmiałości… Przychodzi Jezus, przychodzi i patrzy we mnie jak w ósmy cud świata… Patrzy spojrzeniem pełnym Miłości. Podnosi mnie, uwalnia, dodaje sił. Powstaję. I idę za Nim.
„Cały należę do Ciebie, Promyczku!”
„I ja do Ciebie, Umiłowany!”
Miłość jest pierwsza.

Patrzył we mnie tkliwie bardzo… ucałowałam Go.
„Ukochany, Umiłowany mój!”
„Perło Moja!”
„Tańczymy!”
„Tańczymy, Promyku. W Ogrójcu!”
„Piękne miejsce do tańca! Bo… Ty tu jesteś!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
„I Ty tu jesteś, Promyczku!”
Tańczymy.

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie czule bardzo…
„Jesteś przy Mnie, Perełko”.
„Jestem!”
Po chwili dodałam:
„I Ty przy mnie!”
„Jestem”.

Od wczoraj żyję w świadomości Getsemani. Z Nim. Z Ukochanym moim. Pragnę się upokorzyć przed NIM głęboko. Uniżyć. On sam upokorzył się dla mnie, z miłości. I ja chcę dla Niego. Getsemani to tłocznia oliwy. Niech więc mnie tłoczy jak oliwkę. By został tylko On. Tylko ON.

Patrzył we mnie łagodnie, czule. I poważnie.
„Pora wyruszyć, Mój Promyczku”.
Pomyślałam, że Ukochany chce mnie zabrać na pustynię, po przecież zaczynamy Wielki Post.
„Tak”- szepnęłam.
Patrzył tym swoim spojrzeniem z Krzyża.
„Wyruszyć do Ogrodu”- usłyszałam w głębi serca.
„Do Ogrodu?”
„Getsemani”.
Patrzył. I ja patrzyłam. Oko w oko.
„Pójdziesz ze Mną, Promyczku?”
„Pójdę, tak. Z Tobą  wszędzie!”
Popatrzył we mnie tkliwie…
„Wiedziałem, że mogę na Ciebie liczyć!”
Ucałowałam Go.
„Zawsze możesz!”
Patrzył z wielką Miłością…