Miesiąc: wrzesień 2016

Ukochany przyszedł rano do mojego serca. Przyszedł… prosiłam Go o to. Sama dzis do Niego pójść nie mogę, niestety… ON przyszedł do mnie.

Wpatrywałam się. Ukochany patrzył we mnie promiennie, jasno, świetliście. Światłość zalewała moje małe, biedne serce. W Jego spojrzeniu było coś jeszcze. Zachwyt. A przede wszystkim Miłość. Pomyślałam, że w ten sposób patrzył na Mateusza, Magdalene, Zacheusza. A teraz patrzył tak na mnie.
” Ty we Mnie, a ja w Tobie, Perełko!”
„Tak, Ukochany!”
Patrzył we mnie, a ja trwałam w Jego MIŁOŚCI.

Umiłowany patrzył we mnie swym pełnym miłości spojrzeniem z Krzyża. Znów podnosił mnie Tym spojrzeniem. Dawał mi siłę, pokój i szczęście.
„Ukochany!!”
„Perełko Moja Piękna Moja!”
„Tak pięknie mnie nazywasz…”
„Bo Cię kocham! Upodabniam do Siebie, jak prosiłaś I widzę jak piekniejesz, Promyczku.”
Ucałowałam Go z uwielbieniem. A ON patrzył z tkliwością tak wielką, że trudno opisać…

Dziś nie będzie opisu rozmowy z Ukochanym. Dziś będzie o jej skutkach, owocach, konsekwencjach. A raczej o jednym z wielu skutków, jednym z wielu owoców działania Ukochanego we mnie, w moim sercu.
Maluję teraz obraz. I długo nie wiedziałam co maluję. Możecie mi wierzyć lub nie, nie wiedziałam. Moje myśli krążyły wokół  „Anioła”, „Panny młodej” itp… Jednak czegoś mi brakowało, tzn na obrazie było COŚ więcej. Widziałam, że TO jest, ale nie wiedziałam co. Nie wiedziałam CO maluję. Nie wiedziałam. A jednocześnie…czułam, że TO co powstaje na płótnie, wychodzi, wypływa ze mnie, z mojego wnętrza, z najgłębszej głębi…
Nie wiedziałam.
Aż dzisiaj olśnienie, potem zdumienie i wielka radość.
Portret. Czyj? Kobiety? Panny młodej? Anioła? Mój…? Tak mój. Ale nie to jest najważniejsze, najmniej ważne. Najważniejsze Jest wokół. Motylki, bukiecik, serduszka, perełki. Niby nic takiego, proste. może dziecinne, naiwne. Ale już Bóg, Różaniec, Miłość, ofiara, już nie. Klamra na ramieniu. Pieczęć Miłości.
Otulona Bogiem (trzy motyle), otoczona Nim, zanurzona, opleciona Jego Miłością. Obejmowana, w Jego Ramionach. Z Różańcem w ręku, z ofiarą. Z Pieczęcią Jego Miłości, ja, Panna Młoda żyję w Obecności Ukochanego.
A owoc, o którym pisałam? Kiedyś nigdy takiego obrazu bym nie namalowała. Nie myślałabym nawet! Teraz wychodzę z ukrycia, Dzięki Ukochanemu. Wychodzę z ukrycia, żyję w JEGO Świetle, w Jego ramionach, objęciach.  W  Jego Obecności. Obraz cały jest przeniknięty Jego Obecnością, ja…. też
Jak ja ten obraz namalowałam? Szczerze? Nie wiem! To ON, ja tylko malując rozmyślałam o Umiłowanym moim, a On maluje.

Obraz jeszcze nie gotowy, ale pokażę 🙂

Dziś po prostu siedziałam u Jego Stóp. W milczeniu. Ukochany patrzył we mnie tak, jak tylko On to potrafi… Podnosił mnie Tym spojrzeniem. Patrzyłam, patrzyłam, patrzyłam… Nie istniało nic więcej. Tylko ON.
„Przemieniaj mnie w Siebie…”
„Przemieniam, Promyczku”.
Patrzył promienny. Ucałowałam Go.
I patrzyłam dalej…

Patrzył we mnie Miłosierny swym spojrzeniem z Krzyża… A ja w Niego patrzyłam. On Cierpiący, ja cierpiąca. On Tańczący, ja tancząca. Patrzył we mnie z wielką czułością. Zanurzał mnie w Sobie, zatapiał w Miłości.
„Ukochany…”
„Ciii Promyczku. Trwaj we Mnie. Nic nie mów. Trwaj we Mnie”.
Trwam.

„Tańcze bardzo”.
Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża.
„Wiesz w jakiej intencji, prawda, Ukochany? ”
„Tak, Promyczku”.
„Prosiłam też o modlitwę… ”
” Wasza modlitwę wyslucham, Kochana”.
„Dziękuję! ”
Patrzył we mnie słodko…

Wpatrywalam się w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie czule i promiennie bardzo..
„Ukochany!” ”
„Perlo Moja! ”
Patrzył we mnie z wielką Miłością i zachwytem.
” Piękna jesteś! ”
” Ja…? Zakatarzona, zasmarkana, a Ty Jezu mówisz., że ja piękna? „.
Patrzył tkliwie.
” Tańczysz bardzo, Mój Promyczku,, prawda? ”
„, Z Tobą! ” – przytaknelam.
Uśmiechnął się do mnie.
„Promyku, Ja nie tylko patrzę na to, co zewnętrzne. Ja patrzę w głąb. Masz piękne serce. Tańczysz bardzo i do tego się uśmiechasz. Masz piękne serce”.
Ucałowałam Go.
„Bo Ty w nim mieszkasz!”
Patrzył…. Potem spytał:
„Czy czegoś Ci brakuje, Promyczku?”
„Nie, niczego”.
„A czegoś masz za dużo?”
„Za dużo? Twojej łaski mam ponad miarę. Staram się nią dzielić”.
„Piękna Moja”

Moja Duchowa Córeczka napisała mi kiedyś, że mam nie przepraszać za błędy, literówki, tylko pisać. A mój Duchowy Synek dodał: „Z poprawianiem to poradzimy sobie my 🙂 ”
Więc piszę, a Wy sobie radźcie z poprawianiem 🙂

Jestem niemowlęciem w JEGO Ramionach. Osseskiem przy Jego piersi, przy Jego Sercu. On, Pan Jezus tuli mnie do Ciebie, obolała i tańcząca bardzo. Tuli do Serca, pieści, całuje. Jest bardzo blisko. Bardzo blisko. Jest moim Stwórcą i Zbawicielem. Karmicielem moim. Opiekuje się mną i troszczy o mnie. Pragnie dla mnie jak najlepiej! Jestem bezpieczna w JEGO Ramionach. Bezpieczna i bardzo, bardzo szczęśliwa. W JEGO czulych i delikatnych Ramionach. Przy Sercu… Jego niemowlę.

Patrzył we mnie czule i promiennie bardzo….
„Przyszłam posiedzieć u Twoich stóp, Jezu mój kochany”.
„Posiedz, Promyku. Odpocznij”
Uśmiechnęłam się do Niego. Tak… Zmeczona byłam i tańcząca bardzo.
„Jesteś teraz w Sercu Moim, Perełko. Zawsze jesteś „.
” Uwielbiam CIEBIE! ”
Trwam w JEGO Miłości. Wtulona w Serce.

Pociąga mnie ku Sobie. Przyciąga. Coraz bardziej i bardziej, i bardziej. A im bardziej mnie przyciąga, tym bardziej do Niego tęsknię… Pociąga mnie  i zmienia. Widzę to. Doświadczam, namacalnie. Chcę, żeby mnie zmieniał, nawracał. Upodabniał do Siebie. Proszę Go o to. Żebym patrzyła na innych w taki sposób jak On na mnie patrzy. Z wielką miłością i miłosierdziem. Żeby zmieniał moje serce. I robi to. Widzę.
Tęsknię za Nim. Bardzo, ogromnie, do bólu. Gdyby teraz przyszedł po mnie, rzuciłabym wszystko i poszła. Do Niego. W ŻYCIE. Bo śmierć to wejście w ŻYCIE.
Jestem gotowa. Staram się być gotowa, w każdej chwili. Gotowa  na przyjście Oblubieńca.